ในห้องประชุมกองบัญชาการกองทัพที่ 60 เต็มไปด้วยผู้คน
ด้านหน้าสุดของห้อง ผู้บัญชาการกองทัพเว่ยซานเหอและผู้ตรวจการร่วมด้วยคณะกำลังรายงานสรุปเรื่องการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมที่ผ่านมา
เขตปฏิบัติการที่กองทัพนี้ตั้งอยู่กินพื้นที่กว้างใหญ่ รวมถึงพื้นที่ที่ได้รับความเสียหายด้วย ดังนั้นในการต้านน้ำท่วมครั้งนี้ นอกจากเหล่าทหารตำรวจติดอาวุธในท้องถิ่นแล้ว กองทัพของพวกเขาก็เป็นฝ่ายที่ลงแรงมากที่สุด
เพียงแต่ช่วงแรกนั้น ทหารภายใต้สังกัดส่วนใหญ่ถูกส่งไปช่วยกู้ภัยตามเมืองที่พัฒนาแล้วทางเศรษฐกิจไม่กี่เมืองในบริเวณใกล้เคียง
จนกระทั่งหลังจากเปิดเขื่อนระบายน้ำแล้ว ความกดดันของเมืองโดยรอบคลายลง พวกเขาจึงได้รับการเคลื่อนย้ายไปยังอำเภอที่ได้รับความเสียหายหนักที่สุด
เว่ยซานเหอมองผู้คนด้านล่างแล้วพูดอย่างจริงจังและเคร่งขรึม “ในการต้านน้ำท่วมครั้งนี้ ฉันต้องขอชื่นชมทหารของเราทุกระดับเป็นพิเศษ ในเรื่องความกล้าหาญไม่กลัวอันตราย ฝ่าฟันทุกอุปสรรคระหว่างภารกิจกู้ภัย”
“บางที่ลานจอดใต้ดินถูกน้ำโคลนเซ่อเต็มไปหมดแล้ว แต่ทหารของเราก็ยังดำลงไปโดยไม่ลังเล เพื่อช่วยชาวบ้านที่ติดอยู่ข้างในให้รอดพ้นมาได้”
“นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวอันกล้าหาญอีกมากมายนับไม่ถ้วน ที่ควรค่าแก่การยกย่องชมเชย และควรค่าแก่การเรียนรู้แบบอย่าง”
“แต่......” เขาเปลี่ยนโทนเสียงแล้วพูดต่อ “ในภารกิจกู้ภัย เราก็ยังมีจุดบกพร่องบ้าง มีบางจุดที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ หรือไม่รัดกุมพอ”
“ถ้าเราสามารถลงมือได้อย่างมีประสิทธิภาพกว่านี้ มีระเบียบกว่านี้ ตั้งเป้าหมายเฉพาะตั้งแต่ต้น เดินทางไปยังพื้นที่ที่ได้รับความเสียหายหนักที่สุดไม่กี่แห่งเพื่อเปิดฉากกู้ภัยแบบรวมศูนย์”