"ช่วงปรับโครงสร้างนิสัยการทำงาน ไม่มีวันหยุด ไม่มีความบันเทิง ไม่มีการออกนอกหน่วย และห้ามแจกโทรศัพท์เด็ดขาด ทุกอย่างเข้มงวดหมด!"
ในที่ประชุมของกรม ฉินเฟิงพูดกับบรรดาผู้บังคับกองร้อยและผู้บังคับกองพันที่นั่งอยู่เบื้องล่างอย่างจริงจัง
คนทั้งหมายเหยียดหน้าเปรี้ยว ชัดเจนว่าไม่พอใจเรื่องนี้เอาซะมาก
ปกติจังหวะชีวิตในหน่วยก็ลื่นไหลดีอยู่แล้ว วันศุกร์กินข้าวรวมกัน สุดสัปดาห์ได้พักครึ่งวัน บางทีก็ขอออกนอกหน่วยไปผ่อนคลายบ้าง แต่ตอนนี้ดันบังคับเข้มงวดหมดทุกอย่างพร้อมกัน ใครเปลี่ยนมาก็รับได้ยาก
แต่สิ่งที่แปลกคือ ทุกคนไม่ได้โทษผู้ตรวจการ กลับเอาปากหมาชี้ไปที่เฉินจื้อหลงที่นั่งแถวหน้ากันพร้อมหน้าพร้อมตา
เพราะทุกคนรู้ดีว่า ผู้ตรวจการฉินตั้งใจมาจัดการเฉินจื้อหลงโดยเฉพาะ พวกเขาเป็นแค่ปลาในบ่อที่ถูกไฟไหม้ตามไปด้วย
แต่ขอบเขตกว้างไปหน่อยแล้ว กรมนี้มี 16 กองร้อย เพราะความผิดของกองร้อยเดียว ต้องลงโทษกันทั้งหมด
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินจื้อหลงก็ชอบเอาตัวเป็นเจ้าเล่ห์มาแต่ไหนแต่ไร 16 กองร้อยนี้มันเคยเป็นพี่ใหญ่มาตลอด
ตอนนี้จึงไม่แปลกใจที่คนอื่นจะเริ่มเกลียดชังลูกทหารรุ่นที่สองแบบมัน
ฉินเฟิงเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดต่อ "ไม่มีกฎก็เล่นไม่ลงตัว กองทัพคือที่ที่วินัยเข้มงวด ถ้าแค่วินัยและนิสัยการทำงานยังรักษาไม่ได้ จะไปคุยอะไรกันเรื่องการรบ"
แล้วเขาก็หันไปมองเฉินจื้อหลงที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "ผู้บังคับกองร้อยหนึ่ง นายว่าไง ที่ฉันพูดถูกหรือเปล่า?"
เมื่อวาน ฉินเฟิงเพิ่งมาถึงก็สั่งลงโทษทั้งกองร้อยหนึ่งให้ยืนตรงจนดึก
ตอนแรกมันคิดว่าให้ทหารหญิงไม่กี่คนแกล้งเป็นลมก็หลอกผ่านไปได้