“ป๋อป๋อจี อา ป๋อป๋อจี ป๋อป๋อจีแท่งละหยวนเดียว......”
วิทยุภายในเรือลำหนึ่งของฝ่ายอเมริกันถูกบังคับเชื่อมต่อ
แล้วทันใดนั้น ทำนองเพลงที่ทั้งเพี้ยนทั้งติดหูก็ดังแทรกออกมา
ทหารต่างชาติเหล่านั้นฟังแล้วหน้าเคร่งเครียดขึ้งๆ งงๆ ไปทั้งใบหน้า
พอเรียกคนที่แปลภาษาเป็นมาให้ช่วยแปล แต่พอเจ้าตัวเอียงหูฟังไปสักครู่ สีหน้าก็เริ่มอึดอัดขึ้นมา
“ในนั้น เปิดวนไปวนมาแบบนี้ คืออะไรกันแน่” กัปตันเรือถามด้วยใบหน้านิ่งเย็น
“เอ่อ เหมือนจะเป็น... อาหารครับ”
“อาหาร?”
“ครับ เป็นอาหารชนิดหนึ่งจากประเทศเหยียน เรียกว่าป๋อป๋อจี”
“เข้าใจแล้ว คนพวกเหยียนมันอยากยั่วน้ำลายเรา!”
ลูกน้องคนหนึ่งคิดอะไรออกพอดี แต่พอพูดจบประโยคก็โดนกัปตันตบหนึ่งฉับ
กัปตันบีบหมัดแน่น จ้องมองไปยังเรือลำไกลสุดที่มียอดโดมกลมใหญ่สามลูก โกรธจนฟันกระทบกันเอี๊ยด
“นี่มันไม่ใช่การยั่วน้ำลายเรา! มันคือการเตือนเรา ว่าทุกการกระทำบนเรือของพวกเรา พวกมันได้ยินชัดเจนทุกอย่าง!”
“ใช้ช่องสัญญาณเข้ารหัส ติดต่อผู้บัญชาการใหญ่ ฉันจะรายงานสถานการณ์ตอนนี้ให้เขาฟังด้วยตัวเอง!”
“รับทราบ ท่านนาย!”
คนใต้บังคับบัญชารีบนำเครื่องสื่อสารเข้ารหัสสำหรับใช้กลางทะเลมาให้ทันที
พยายามเชื่อมต่อกับผู้บัญชาการบนเรือบรรทุกเครื่องบิน
แต่เสียงจากอีกฝั่งก็แตกเป็นเสียงซ่าๆ สัญญาณรบกวนหนักมาก
ถึงจะได้ยินเสียงอีกฝั่งแว่วๆ แต่เพราะเสียงรบกวนดังเกินไป จึงแทบฟังอะไรไม่ได้เลย
อีกฝั่ง ผู้บัญชาการใหญ่ยืนอยู่ในห้องบัญชาการ ขมวดคิ้วตะโกนลั่น “เฮ้ย! นายพูดอะไรน่ะ ฉันฟังไม่เห็นว่านายพูดอะไร? พูดดังๆ หน่อย! เทคโนโลยีการทหารมันขยะจริงๆ อะไรก็ฟังไม่ได้!”