เล่าฮุยเงียบไปครึ่งสบาย แล้วก็เอ่ยขึ้นกับหมู่เฟยหยางเสียงแผ่ว
"ฉันว่ามันไม่สมเหตุผล"
"ไม่สมเหตุผลตรงไหน"
"ทำไมต้องรอให้ฉินเฟิงสละชีวิตก่อน? คนตระกูลลี่ก็ตายไปแล้ว คำสัญญาจะรักษาไปทำไม นายพาพวกเราขึ้นไปเอาดื้อ ๆ กำจัดลี่เชียนจวินกับพวกมันให้หมดสิ้น นั่นต่างหากที่จะสมใจคน!"
"......"
หมู่เฟยหยางส่ายหัว "กฎคือกฎ ฉันต้องปฏิบัติตาม"
เขากล่าวเรียบ ๆ "ตอนนี้นายพลทุกคนในประเทศล้วนเป็นสายเลือดสายแดง ฉินเฟิงในชุดสามัญชาวเรียบจะก้าวข้ามขั้นนี้ได้ ก็ต้องมีบันไดก้าว ไม่งั้นยศนาวาโทก็คือจุดจบของเขา"
"ฉันทำแบบนี้เพื่อความดีของเขา เขาต้องเปิดทางออกมาด้วยเลือดเนื้อ ข้างบนถึงจะยอมรับเขาจริง ๆ วงในถึงจะมีที่ให้เขายืน"
เล่าฮุยยักไหล่ "ยังไงก็มีเหตุผลหมดแหละนาย งั้นเราจะดูเฉย ๆ จริง ๆ เหรอ ไม่แคร์แล้ว"
ความหมายของเขาคือ ที่ฟาร์มมีคนมากมาย แอบส่งคนออกไปสองสามคนช่วยลุยหน่อย โอกาสชนะของฉินเฟิงก็เยอะขึ้นเยอะ
ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือการต่อสู้ที่ไม่ยุติธรรมตั้งแต่แรก ระยะห่างระหว่างศัตรูกับพวกเราต่างกันมากเหลือเกิน
หมู่เฟยหยางยังส่ายหัว "ฟาร์ม ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง"
เล่าฮุยผิดหวัง และไม่อยากพูดอะไรต่ออีก
เขาก็ไม่เข้าใจ พวกตาแก่เฒ่าพวกนั้นทำไมมีเรื่องเยอะแยะทั้งวัน
บางคนควรตายมานานแล้ว แต่ก็ปล่อยปละละเลย
บางคนเททุ่มเทเลือดเนื้อให้ประเทศ ให้กองทัพ ตกอยู่ในภัยอันตรายมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ช่วยก็ไม่ได้
ชีวิตทหารมันเบื่อหน่ายขึ้นทุกที เล่าฮุยเคยคิดจะลาออกไปเปลี่ยนไปอยู่ระบบตำรวจเลยด้วยซ้ำในอีกสองปี
แน่นอน เขารู้ว่าที่นั่นน้ำลึกกว่า แต่บางทีพออยู่ที่เดิมจนเบื่อ คนมันก็อยากเปลี่ยนบรรยากาศ เปลี่ยนวิถีชีวิต