ฉินเฟิงพบว่ามีคนโอบล้อมเข้ามาจากทั้งหน้าหลังซ้ายขวา
เขาไม่เลือกสู้แบบปะทะหน้าต่อหน้ากับชู่เป่ย์กับหยวนเฟิงสองคน แต่รีบบิดตัวเปลี่ยนทิศ วิ่งฝ่าไปยังกองกรวดหินที่โป่งขึ้นอีกด้านหนึ่ง
"มาแล้ว ผู้ตรวจการมาแล้ว!"
เฉินจื่อหลงที่ยืนดักรออยู่ด้านนี้ตกใจ เมื่อเห็นฉินเฟิงพุ่งเข้ามาทางตัวเอง
ตกใจจนรีบสั่งให้คนเหลือน้อยเต็มที่ของหน่วยจู่โจมยิงใส่ฉินเฟิงทันที
ตาตาตา ตาตาตา...
เสียงปืนดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ฉินเฟิงราวกับผีเสื้อกำลังระบำอยู่กลางแปลงดอกไม้ เสียดสีผ่านใบไม้ไปทุกใบแต่ไม่มีใบใดแตะต้องตัวได้
ไม่นานก็ใช้การเคลื่อนที่ที่คล่องแคล่วว่องไว เข้าใกล้เฉินจื่อหลงและพวกมากขึ้นเรื่อย ๆ
"ผู้บังคับกองร้อย จะยิงเล็งอีกไหม?"
ทีมครกของหน่วยรบพิเศษถามหลี่เจียเซิ่ง
ความหมายก็คือ จะให้จัดการฝ่ายตรงข้ามไปพร้อมกันเลยไหม?
หลี่เจียเซิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งให้ลูกน้องรอก่อน ถ้ายิงตอนนี้ก็จะดูเหมือนกำลังกลั่นแกล้งคนเกินไป
แต่ถ้าไม่ลงมือ ฉินเฟิงก็มีโอกาสหนีออกจากจุดนี้ไปได้อย่างสำเร็จ
"รอคำสั่งจากผมก่อนแล้วค่อยลงมือ"
เมื่อหลี่เจียเซิ่งพูดจบ ทีมครกทุกคนก็เข้าประจำตำแหน่ง ปรับทิศทางลำกล้องเรียบร้อย
ความหมายชัดเจนเกินไปแล้ว — การยิงฉกฉวยตอนนี้มันดูไม่ค่อยสมเกียรติ
งั้นก็ให้ฉินเฟิงจัดการคนของพวกเขาหมดก่อน แล้วเราค่อยยิงตาม อย่างน้อยหน้าตาก็จะได้ผ่านไปได้ง่ายขึ้นหน่อย
หน่วยจู่โจมถูกตีจนยับเยินมาพอแล้วในการฝึกประลองครั้งนี้ การลงกลั่นแกล้งคนที่ล้มอยู่ไม่ใช่กิริยาของสุภาพบุรุษ
ดังนั้นหลี่เจียเซิ่งจึงคิดแผน "ยืมลม" ฆ่าคนแบบก้ำกึ่งขึ้นมา