“อันยองฮาเซโย ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ”
ประเทศกิมจิ ห้องน้ำแห่งหนึ่งในอาคารผู้โดยสารของสนามบิน
ฉินเฟิงเพิ่งเข้าห้องน้ำเสร็จ เดินออกมาจากด้านใน
ก็ถูกสาวๆ หน้าหวานหลายคนเข้ามารายล้อม
ฉินเฟิงถามอย่างมีมารยาท “ขอโทษนะ พวกคุณ... จำผิดคนหรือเปล่า?”
เขาพูดภาษากิมจิได้คล่องแคล่ว
เพราะต้องเดินทางมาร่วมการฝึกรบร่วมเอเชียแปซิฟิก
จึงได้ศึกษาภาษาท้องถิ่นเองล่วงหน้ามาพอสมควร สื่อสารกันได้โดยไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
สาวๆ มองหน้ากันแล้วถามอย่างสงสัย “คุณ... ไม่ใช่ดาวไอดอลเหรอ?”
ฉินเฟิงยิ้มแล้วส่ายหัว “ไม่ใช่หรอกครับ ผมแค่มาเที่ยว ผมเป็นคนประเทศเหยียน”
พูดจบ เขาก็ถือกระเป๋าเดินตรงไปทางประตูทางออก ท่ามกลางสายตาผิดหวังของสาวๆ ท้องถิ่นหลายคน
เมื่อเห็นฉินเฟิงเดินออกมาจากประตูอัตโนมัติอย่างรื้นเริงสง่างาม ราวกับดาวดังที่สวมแว่นกันแดด
เก่อหงปิน รองผู้บัญชาการผู้รับหน้าที่นำทีมครั้งนี้ ไม่อดใจให้อดใจถอนใจในใจ: สมัยที่ฉันยังหนุ่ม ถ้าได้เท่แบบนี้สักครั้งก็คงดี!
“ท่านผู้นำ รอนานเลยครับ”
ฉินเฟิงกล่าวกับเก่อหงปิน
เพราะตอนนี้ทุกคนแต่งชุดพลเรือน และมาที่สนามบินพลเรือน จึงไม่จำเป็นต้องคำนับ
เก่อหงปินตอบรับเสียงเดียว แล้วให้ทุกคนตามเขาออกไปด้านนอก
เก๋อจื้อหย่งเดินเข้ามาแซม ถามอย่างสงสัย “ฉินเฟิง เมื่อกี้เห็นนายถูกสาวๆ หลายคนขวางไว้ เป็นเรื่องอะไรน่ะ?”
หลี่เจียเซิ่งทำหน้าสนใจข่าวป่วนทันที “พี่เฟิง หรือว่านายจะมีเรื่องราวชวนเล่าสวยหรูไว้ถึงที่นี่ด้วย? ธุรกิจของนายกว้างขวางเกินไปแล้วนะ ถึงขั้นบินข้ามประเทศเลยเหรอ?”
ฉินเฟิงอยากเหวี่ยงเท้าเขาให้หนักสักครั้ง “คนอื่นเขาถามแค่ว่าทางออกอยู่ไหนก็แค่นั้น”