“อับจนหนทางชะมัด! พวกคนประเทศประภาคารจองหองพวกนี้ คิดว่าตัวเองสำคัญแค่ไหนกัน!”
“แค่ทหารหน่วยรบพิเศษธรรมดา ๆ คนหนึ่ง กล้าเมินคำสั่งของฉัน ยังตัดการสื่อสารทางวิทยุอีก!”
“พวกมันคิดจริง ๆ เหรอว่าประเทศเราไม่มีวันเหนือกว่าพวกมัน คิดว่าตัวเองจะเป็นอันดับหนึ่งของโลกไปตลอดงั้นเหรอ!”
พีม คานแทบระเบิดอารมณ์ เขาคือเสนาธิการใหญ่ประจำกองทัพบกผู้พูดจาเป็นกฎเหล็กที่นี่ มีทหารใต้บังคับบัญชานับแสนนาย
แต่ตอนนี้กลับโดนหัวหน้าทีมหน่วยรบพิเศษซีลยศพันเอกคนหนึ่งเหยียบหน้า แบบนี้เขาจะหน้าไปวางไว้ที่ไหน!
ลูกน้องข้าง ๆ เห็นสถานการณ์เข้าแบบนั้น รีบเข้าข้างด้วยความโกรธแทน “ท่านนายพลใจเย็น ๆ นะท่าน พวกผู้ชายผิวขาวพวกนั้นมันเคยชินกับการอยู่สูงส่ง จริง ๆ แล้วเราก็ไม่จำเป็นต้องไปฝากฝังให้พวกมันช่วยเลย”
“คนที่แสดงเป็นผู้ก่อการร้ายก็คือคนของเราเอง ผมสั่งให้พวกมันถอนออกจากจุดป้องกันทีละจุดไปคุมพื้นที่ได้เปรียบเรียบร้อยแล้ว”
“ไม่ว่าจะหน่วยซีลหก หรือพวกเทียนหลาง ขอแค่เข้ามาในวงล้อมกับดัก จุดจบก็มีทางเดียวคือความตาย!”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของพีม คานถึงได้ดูดีขึ้นเล็กน้อย
“เด็ดขาด เด็ดขาดไม่ได้ ต้องไม่ปล่อยให้พวกประเทศเหยียนคืบหน้าได้อีกแล้ว”
“ขอแค่ต่อจากนี้พวกมันไม่ได้ผลงาน แล้วทั้งทีมโดนคัดออก เราก็ยังมีโอกาสได้เสมอกัน”
“อีกอื่น ถ้าซ่อมกล้องวงจรปิดไม่ได้ก็ส่งโดรนไปให้ฉันก่อน ฉันอยากเห็นสถานการณ์การรบหน้างานว่าเป็นยังไง ไม่ใช่มานั่งหูตาฝาดรู้ไม่มีอะไรเลยแบบนี้!”