“ฉันไม่เห็นด้วย!”
ฉินเฟิงปฏิเสธอย่างแน่วแน่
แต่สำหรับปฏิกิริยาของเขา เว่ยซานเหอกับลวี่ฉงดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว
สำหรับฉินเฟิงแล้ว จ้าวเผิงเฟยไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมราชการธรรมดา แต่ยังเป็นผู้นำทางคนแรกในเส้นทางทหารของเขาอีกด้วย
ผ่านพายุฝนกระหน่ำมาด้วยกันมาหลายปี ยากเย็นแสนเข็ญถึงจะมาถึงวันนี้ ถอดเครื่องแบบทหารลงเท่ากับว่าความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า ทุกอย่างที่สะสมมากลายเป็นฟองสบู่ไปเลย
“ฉินเฟิง ความรู้สึกนาย เราเข้าใจ” ลวี่ฉงเพิ่งจะเอ่ยปลอบใจ ก็โดนฉินเฟิงตัดบทเสียก่อน
“ผู้บังคับการกองพลน้อยครับ จ้าวเผิงเฟยยังอยู่ในช่วงการรักษา เขายังไม่ได้ถดถอยจนถึงขั้นดูแลตัวเองไม่ได้เลย”
“เขาต้องการคนดูแล และต้องการสภาพแวดล้อมในกองทัพเพื่อช่วยเสริมการรักษา ถ้าปล่อยให้เขาถอดเครื่องแบบกลับไปเป็นพลเรือน เท่ากับตัดทางหลังสุดท้ายของเขาทิ้ง”
“ถ้าท่านทั้งสองกังวลเรื่องไม่มีคนดูแลเขา ผมยินดีให้ทางบนสั่งพักราชการต่อไป แล้วผมจะดูแลจ้าวเผิงเฟยไปเรื่อย ๆ เอง......”
เว่ยซานเหอกับลวี่ฉงสบตากันครั้งหนึ่ง แล้วถอดใจถอดหายใจยาว
ทั้งสองรอด้วยความอดทนจนฉินเฟิงพูดจบ จากนั้นเว่ยซานเหอจึงเป็นคนอธิบาย
“ฉินเฟิง สิ่งที่นายพูด เราเข้าใจหมดแล้ว”
“จ้าวเผิงเฟยมาถึงวันนี้ไม่ง่ายเลย เราก็เห็นมาตลอด”
“แต่ตอนนี้เขาไม่เหมาะจะอยู่ในกองทัพอีกต่อไปจริง ๆ และนี่คือประเด็นหลัก ประเด็นที่สำคัญที่สุด”
“เขาจะกลายเป็นภาระของนาย กระทบงานปกติของนาย กระทบอนาคตของนาย กองทัพเป็นของประเทศ เป็นของประชาชน”
“เสียจ้าวเผิงเฟยไปหนึ่งคนเราก็ปวดใจพอแล้ว เราจะปล่อยให้นายถูกเขาลากจมไปด้วยอีกคนไม่ได้ ฉันเชื่อว่าถ้าตอนนี้จ้าวเผิงเฟยมีสติล่ะก็ เขาก็คงไม่อยากเห็นนายกลายเป็นแบบนี้ใช่ไหม?”
อารมณ์ของฉินเฟิงเริ่มร้อนรน สองมือกดลงบนโต๊ะ “ผมกลายเป็นแบบไหน? ผมถูกลากจมตรงไหน? สภาพผมดีมาก ผมออกภารกิจได้ตามปกติ ซ้อมรบได้ตามปกติ เสียสละได้เหมือนเดิม!”