ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง......
เสียงกระดิ่งเลิกเรียนค่ำดังขึ้นทั่วบริเวณโรงเรียนมัธยมปลายแห่งที่สอง
ภายในตึกเรียนดังเสียงลากโต๊ะลากม้านั่งต่อกันเป็นชุด ๆ แล้วนักเรียนก็แบกกระเป๋าถือของวิ่งกรูกันไปที่ลานจอดจักรยาน
ในโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนไป-กลับ มีเพียงไม่กี่คนที่พักอยู่ในโรงเรียน
ตอนนี้ เสี่ยวหรานกับเพื่อนสนิทสาวอ้วนของเธอถึงแม้จะเป็นนักเรียนประจำ แต่ก็แอบแฝงตัวอยู่ในกลุ่มนักเรียนไป-กลับ เตรียมหลบออกไปเน็ตคาเฟ่หามรุ่งหามค่ำ
เสี่ยวหรานบ่นออกมาว่า "น่ารำคาญจริง ๆ ผู้ชายห้องข้าง ๆ ส่งชานมมาให้ฉันทุกวัน ทำให้อ้วนขึ้นมาแล้ว"
"ยังจะอ้วนอีกเหรอ นายเดี๋ยวจะผอมเหลือแต่โครงกระดูกอยู่แล้ว"
"เอ๊ะ นายไม่เข้าใจหรอก ท้องฉันมีเนื้อนุ่ม ๆ ขึ้นมาแล้ว ลุง...เอ๊ะ คุณลุงคนนั้นของฉันยังบอกเลยว่าฉันดูเต็มส่วนขึ้น นี่มันก็คือบอกว่าฉันอ้วนนั่นแหละ"
"เฮ้อ งั้นนายก็ต้องคุมตัวหน่อยแล้ว เพราะนายกินข้าวด้วยเรื่องนี้นี่ อ้อ ใช่แล้ว ผู้ชายทหารคนนั้น เลิกกันหรือยัง"
"ทิ้งไปนานแล้ว ไม่ทิ้งไว้ฉลองปีใหม่เหรอ"
เสี่ยวหรานแค้นตาขึ้น แล้วพูดอย่างรังเกียจ "ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าผู้ชายคนนั้นมันห่วยจริง ๆ ฉันบอกเลิกไปแล้ว ยังคุกเข่าขอให้ไม่เลิก บอกว่าเขาไม่ยอมก็แปลว่ายังไม่เลิก"
"ยังถามฉันอีกว่ามีคนอื่นข้างนอกรึเปล่า บังคับให้กลับมาคุยให้รู้เรื่อง..."
เพื่อนสาวอ้วนแปลกใจ "ทหารเขาไม่ให้ออกจากฐานไม่ใช่เหรอ"
เสี่ยวหรานว่า "ใช่! มันปีนกำแพงออกมากลางดึก แล้วโดนหัวหน้าจับได้ ทำเรื่องใหญ่โตเป็นบ้าเป็นไข้ บอกว่าเรื่องใหญ่มาก ยังทำคนอื่นบาดเจ็บ ตอนนั้นผู้บังคับกองร้อยของมันโทรมาหาฉันถึงเครื่องเลยนะ"
"อะไรนะ หัวหน้ามันโทรมาหานายเหรอ"
เพื่อนสาวอ้วนไม่เข้าใจ "โทรมาทำไม นายเลิกกันแล้ว นายก็ไม่ใช่แม่มัน"
เสี่ยวหรานยักไหล่ "เขาบอกว่าผู้ชายคนนั้นเข้ามาเป็นทหารเพราะฉัน ให้ฉันช่วยหว่านล้อมมัน คุยให้ชัด ๆ ปลอบใจมันหน่อย น่ารำคาญชะมัด ฉันจะมีเวลาว่างทำพวกนั้นได้ไง คืนนี้ยังต้องไปสตรีมเลย"