หลังจากกุ้งขี้ตัวดึงสลักนิรภัยออกแล้ว เขาไม่ได้ขว้างลูกระเบิดออกไปทันที เพราะคนเรามีขา แค่เขายกแขนขึ้น ตำรวจย่อมแตกกระเจิงหลบหนี พอลูกระเบิดระเบิด คนพวกนั้นก็จะเข้าล้อมรอบสองทันที การขว้างจึงไม่ได้ผลมากนัก เขาเพียงกำสลักลูกระเบิดไว้ในมือขวา แล้วพุ่งเข้าใส่จุดที่มีตำรวจรวมตัวกันหนาแน่นที่สุดอย่างบ้าคลั่ง
การพุ่งเข้ามาเช่นนี้ทำให้ฝั่งตำรวจงงงัน ไม่มีใครรู้ว่ากุ้งขี้ตัวดึงสลักออกมาแล้ว หรือยังกดมันไว้ จึงทำได้เพียงถอยหลังอย่างลนลาน
“กระจายตัว!”
“มันมีลูกระเบิดอยู่ในมือ!”
“...!”
ตำรวจแตกฮือเปิดทาง ขณะที่กุ้งขี้ตัวคำรามด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมว่า “ฝ่าออกไป!”
“ปัง ปัง...!”
อังซู่ยกมือยิงกุ้งขี้ตัวสี่นัด แต่คู่ต่อสู้กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ทั้งยังสวมเสื้อกันกระสุน กระสุนกระทบหน้าอกจนเกิดควันขาวลอยขึ้นเป็นกลุ่ม
“มันใส่เสื้อเกราะ!” อังซู่ตะโกนเสียงดัง เมื่อเห็นว่าหลังถูกยิงสี่นัด กุ้งขี้ตัวก็พุ่งไปถึงจุดที่ห่างจากคนขับรถไม่ถึงห้าก้าวแล้ว
“พี่ใหญ่ รีบไป!” กุ้งขี้ตัวยกมือขวาดึงสลักโดยไม่ลังเล ลูกระเบิดส่งเสียงซู่ซ่าขึ้นมาทันที
“มันดึงสลักแล้ว! มันดึงลูกระเบิดแล้ว!” อังซู่หมุนตัววิ่งหนีทันที
เวลานั้น อาหลงกับพวกควักปืนออกมาแล้ว พวกเขาหมุนตัวเตรียมวิ่งฝ่าออกไปพร้อมยิงสกัด ฉินอวี่เห็นว่ากุ้งขี้ตัวทำให้วงล้อมเกิดช่องโหว่ แทบไม่ต้องคิด เขาเบรกกะทันหันแล้วหักเลี้ยว สวมชุดเกราะเหล็กหนาหนัก พุ่งเข้าใส่กุ้งขี้ตัวทันที โดยจงใจเอาศีรษะเข้าใกล้เอวของอีกฝ่าย