บนถนน
พี่เสี่ยวที่รวบผมหางมูได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง จึงหันกลับไปมองในตรอกแล้วชูสองนิ้วขึ้น
ด้านข้าง ชายหนุ่มสองคนยัดคังเข้าไปในรถ ส่วนอีกสองคนล้วงปืนลูกซองออกมาจากอกเสื้อ แล้วกระชากลูกศรปืนดังแกร๊ก
ชายในแจ็กเก็ตหนังสีดำมองพี่เสี่ยวด้วยสีหน้าตึงเครียด “คงไม่มีใครเห็นหน้าผมใช่ไหมครับ ถ้ามีคนเห็นคงยุ่งยากแย่”
“ถ้ามีคนเห็นก็จัดการซะ” พี่เสี่ยวตอบรับ ก่อนโบกมือให้ชายสองคนที่ถือปืน
ชายถือปืนทั้งสองได้รับสัญญาณก็รีบแยกกันไปคนละทาง ยกปืนลูกซองขึ้นแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในตรอก
พี่เสี่ยวเดินตามไปอย่างไม่เร่งรีบ
ความเงียบในตรอกถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักอึ้ง ชายหนุ่มถือปืนทั้งสองเดินลึกเข้าไปประมาณสิบกว่าเมตร ก่อนหันไปมองทางซ้าย แล้วเห็นประตูไม้บานหนึ่งเปิดอ้าอยู่หลังตึก มีแสงสลัวเล็ดลอดออกมา
พี่เสี่ยวเลียริมฝีปากแล้วเดินเข้าไปใกล้ เขาส่งสัญญาณให้เพื่อนทั้งสองหยุดก่อน จากนั้นเอียงหน้ามองเข้าไปในประตูแวบหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็กระชากมือจับประตู
ประตูเปิดออก กลิ่นควันจากเตาลอยฟุ้งมา พี่เสี่ยวกวาดตามองเข้าไปอย่างไร้ความรู้สึก จึงเห็นว่าด้านในเป็นครัวหลังร้านอาหารเล็ก ๆ มีพ่อครัวอาหารตะวันตกกำลังทอดอะไรบางอย่างอยู่
พ่อครัวได้ยินเสียงจึงหันกลับมา ใบหน้าอวบอ้วนมีรอยยิ้ม “ประตูทางเข้าร้านอยู่ข้างหน้าครับ”
พี่เสี่ยวเหลือบมองพ่อครัว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ผมเดินผิดทาง”