ฉินอวี่ แมวเฒ่า และฉีหลินวิ่งจากทางเดินมาถึงหน้าต่าง ก้มมองลงไปด้านล่าง พบว่าตรงชั้นสองมีชานพักอยู่แห่งหนึ่ง พวกหนุ่มหางม้ากระโดดลงมาบนชานพักตรงนี้ ก่อนจะเดินลงบันไดข้างชานพักไป
ฉินอวี่ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง เงยหน้ามองไปข้างหน้า เห็นพวกหนุ่มหางม้าจับคังเป็นตัวประกัน วิ่งข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามของถนน แล้วเดินเร็ว ๆ มุ่งหน้าไปยังตรอก
“เมื่อกี้คังขอให้พวกเราช่วย แสดงว่าเขารู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย” ฉีหลินพูดกับทั้งสองอย่างเร่งร้อน “เราต้องช่วยเขา ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่า”
ฉินอวี่เข้าใจความหมายของฉีหลิน อีกทั้งตอนนี้ก็ไม่มีเวลาให้ลังเลมากนัก เขาหันไปพูดกับแมวเฒ่าว่า “นายไปขับรถ ผมกับฉีหลินจะตามไปดูสถานการณ์”
“พวกนายสองคนระวังตัวด้วย” แมวเฒ่ากำชับ
“ได้รถแล้วโทรมา” ฉินอวี่ทิ้งท้าย ก่อนก้าวขึ้นไปบนขอบหน้าต่างแล้วเรียกฉีหลิน “ไป!”
พูดจบ ทั้งสองก็กระโดดลงจากขอบหน้าต่าง คนหนึ่งตามหลังอีกคน ส่วนแมวเฒ่าหันกลับแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังบันไดลงชั้นสอง
แมวเฒ่าเลี้ยวติดกันสองครั้ง กำลังจะลงบันได ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านล่าง จากนั้นก็เห็นลูกน้องเจ็ดแปดคนในชุดทำงานของไป่จินฮั่นกง ถืออาวุธวิ่งกรูกันขึ้นมา
ทั้งสองฝ่ายสบตากัน แมวเฒ่าตอบสนองอย่างว่องไว รีบทำหน้าตื่นตระหนก ชี้เข้าไปในทางเดินแล้วตะโกนว่า “เชี่ย ในที่สุดพวกนายก็มา! เมื่อกี้มีคนยิงปืน แถมยังจับคนคนหนึ่งแล้วกระโดดหนีออกทางหน้าต่างไปด้วย”