ยาพิษลงท้องไม่ถึงสองนาที อาหลงก็ขับถ่ายไม่อยู่ พิงเก้าอี้เหล็กแล้วสิ้นใจ
หัวหน้ากองหลี่ยืนไพล่หลังอยู่กลางห้องสอบปากคำ ใบหน้ามืดครึ้มอย่างยิ่ง หันไปด่าหยวนเค่อว่า “คนมันเข้าห้องสอบปากคำมาแล้วแท้ ๆ นายยังปล่อยให้มันขึ้นสวรรค์ได้อีก เป็นหัวหน้าทีมได้สมศักดิ์ศรีจริง ๆ พรุ่งนี้คนจากกองบัญชาการตำรวจจะมารับตัว นายไปอธิบายกับพวกเขาเอง”
“ผม...ผม...” หยวนเค่อถูกด่าจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“พวกถุงเหล้าถุงข้าว!” หัวหน้ากองหลี่ทิ้งคำพูดไว้ ก่อนก้าวออกจากห้องสอบปากคำไปทันที
ตรงประตู ฉีหลินยืนนิ่งงัน มองพี่ใหญ่ที่ตายอย่างน่าอนาถอยู่บนเก้าอี้เหล็ก ขาอ่อน สมองสับสนว่างเปล่า
หยวนเค่อถือฟันปลอม หันกลับไปมองตรงประตู สายตาสุดท้ายหยุดอยู่ที่ฉีหลิน
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ศพของอาหลงถูกคลุมด้วยผ้าขาวและยกออกไป ส่วนหยวนเค่อเดินเข้าห้องสอบปากคำอีกห้อง ไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป แล้วคุยกับลูกน้องคนหนึ่งของกุ้งขี้ตัวตามลำพัง
“นายเป็นคนบอกว่า ก่อนอาหลงจะจากไป เขาได้เจอกับคนของกองตำรวจเราใช่ไหม?” หยวนเค่อหยิบบุหรี่ไฟฟ้าจากลิ้นชักแล้วโยนให้
“ใช่ครับ ใช่” ลูกน้องพยักหน้ารัว ๆ
“กุ้งขี้ตัวกล้าถึงขั้นจุดระเบิดตายไปพร้อมกับพวกเรา แล้วทำไมถึงมีลูกน้องขี้ขลาดอย่างนายอยู่ข้างตัว?” หยวนเค่อถามตรง ๆ
“กุ้งขี้ตัวบอกว่าจะพาผมไปหาเงินก้อนโต ผมถึงยอมขายแรงให้เขา...แต่เงินยังหาไม่ได้สักบาท เขาก็ตายไปแล้ว...ผม...ผมก็ไม่อยากตายนี่ครับ” ลูกน้องตอบอย่างสมจริงที่สุด
“เพิ่งตามเขาได้ไม่นาน?”
“ครับ”
“เล่ามาสิ ก่อนอาหลงจะจากไป เขาไปเจอคนนั้นได้ยังไง” หยวนเค่อถามเสียงเบา