ภายในห้องพัก
ฉินอวี่ก้มหน้าเช็ดปืนตำรวจ พลางเอียงคอมองเลยโจวแล้วถามว่า “พี่ชาย นายมาที่เขต 9 ได้ยังไง?”
“ก็เหมือนคนส่วนใหญ่นั่นแหละ” เลยโจวก้มหน้าตอบเสียงเบา “หลังเกิดภัยพิบัติ แต่ละประเทศก็จัดตั้งรัฐบาลร่วมขึ้นมา แล้วสร้างเขตใหญ่แปดเขตไว้หลบภัย แต่ประชากรทั่วโลกมีตั้งเท่าไร จะเข้าไปอยู่ในเขตใหญ่ทั้งแปดได้หมดได้ยังไง คนเยอะ ทรัพยากรน้อย สถานที่ที่พอจะมีชีวิตอยู่ได้ก็มีน้อย เพราะงั้นถ้าอยากเข้าไปอยู่ในเขตใหญ่ทั้งแปด ก็ต้องรอให้รัฐบาลร่วมสุ่มจับสลากสิทธิถิ่นที่อยู่ถาวรให้ประชาชนทั่วโลก... แต่จะเรียกว่าสุ่มก็เถอะ ส่วนใหญ่สิทธิ์พวกนั้นตกไปอยู่ในมือชนชั้นหัวกะทิของสังคม ส่วนที่เหลืออยู่นิดหน่อยก็ถูกปั่นราคาจนแพงลิบลิ่ว ช่วงท้าย ๆ ตั๋วใบหนึ่งราคาเกือบสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ... บ้านเกิดผมอยู่ในแอฟริกาที่มีแต่ไฟสงคราม แค่จะเอาชีวิตรอดยังยาก แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อตั๋ว”
พอพูดถึงตรงนี้ พี่น้องชาวไทยคนนั้นก็เอ่ยคล้อยตามเสียงเบา “พวกเราก็เจอเรื่องแบบเดียวกันทั้งนั้น”
“ตอนนั้นพ่อผมยังมีความหวังริบหรี่อยู่ ได้ยินว่าเขต 7 กับเขต 8 ยังมีที่ว่าง ยังสุ่มแจกสิทธิถิ่นที่อยู่ถาวรอยู่ ก็เลยพยายามทุกวิถีทางเพื่อเดินทางมาถึงเอเชีย แต่สิ่งที่รอเราอยู่กลับเป็นประกาศว่ามีประชากรเต็มแล้ว ไม่รับเพิ่ม” เลยโจวยิ้มพลางหันไปถามฉินอวี่ “นายรู้ไหมว่าเขต 9 มีที่มายังไง?”
“เคยได้ยินมาบ้าง” ฉินอวี่พยักหน้า