บนถนนฝั่งตรงข้ามประตูหลักไป่จินฮั่นกง ฉินอวี่มองดูลูกค้าจำนวนมากที่พากันจากไปเพราะเสียงปืนเมื่อครู่ แล้วพูดกับฉีหลินอย่างรวดเร็วว่า “ผมเข้าไปดูข้างในแป๊บหนึ่ง นายรออยู่ที่หน้าประตู”
“ไปด้วยกันเถอะ”
“ไม่ต้อง” ฉินอวี่ถอดเสื้อนอกออก เตรียมกลับด้านแล้วสวมใหม่ “ตอนนี้ข้างในวุ่นวายไปหมด ต่อให้เราเจอตัวเขาก็ลงมือไม่สะดวก ผมเข้าไปสืบข่าวแล้วจะออกมาทันที”
“งั้นผมรออยู่แถวนี้ ถ้ามีปัญหา นายยิงปืนขึ้นมาเลย ผมจะเข้าไปช่วย”
“ได้” ฉินอวี่สวมเสื้อกลับด้านแล้วหันไปกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนก้าวเท้าจะข้ามถนน
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น มีคนถือโทรศัพท์พูดอยู่ข้าง ๆ ว่า “ที่ร้านมีเรื่องนิดหน่อย ผมกลับไปดูแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ อือ ๆ…พรุ่งนี้ผมลางาน ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอก วันนี้แค่โชคดี เจ้านายให้โบนัสมานิดหน่อย เดี๋ยวผมพาคุณไป…”
ฉินอวี่ได้ยินเสียงจึงหันกลับไป ดวงตาทั้งสองจับจ้องชายที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กลางถนนทันที
เขาสวมเสื้อขนเป็ดหนาตัวหนึ่ง ไว้ผมสั้นเต่อ มองผ่าน ๆ ดูไม่คุ้นหน้า แต่ฉินอวี่ยังดูออกจากกางเกง รูปร่าง และท่าทางการเคลื่อนไหวว่า ไอ้หมอนี่คือชายสวมแจ็กเก็ตดำที่คุยกับหนุ่มหางม้าเมื่อครู่นั่นเอง
ฉีหลินเคยเป็นตำรวจ ความจำและทักษะในการตามคดียังพอมีอยู่ จึงจำอีกฝ่ายได้เช่นกัน
ฉินอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหันกลับมาก้มหน้าบอกฉีหลินว่า “แบบนี้ก็ง่ายแล้ว ไม่ต้องเข้าไปข้างใน”