เดิมทีฉินอวี่ไม่ได้สนใจกลุ่มชายสี่หญิงหนึ่งนั่นเลย แต่พอแมวเฒ่าพูดขึ้น เขาก็หางตามองไปทางหน้าต่างบ้าง ชายสี่คนนั้นใส่เสื้อหนังขนกลับเหมือนกันหมด นุ่งกางเกงขายาว สวมรองเท้าบูตหนังเก่า แววตาเฉียบคม ผิวที่โผล่ออกมาแดงเรื่อไปหมด
“ฉันดูแล้วไม่เหมือนคนในเขตพิเศษนะ” ฉินอวี่ก้มหน้าเตือนเบา ๆ
“ดูออกได้ไงวะ” แมวเฒ่าสงสัย
“ใส่เสื้อหนาเกิน ตัวมีรอยหิมะกัด” ฉินอวี่ตอบห้วน ๆ “เหมือนพวกขาโหดจากพื้นที่รอจัดระเบียบ”
“ไอ้พวกขาโหดคืออะไร”
“พวกหาเลี้ยงชีพด้วยคมดาบ” ฉินอวี่เกาจมูก
แมวเฒ่าได้ยินก็ใจเสียเล็กน้อย “งั้นที่เราจะเล่นพระเอกกันน่ะ สู้พวกมันไหวไหมวะ”
“นายพกปืนมาหรือเปล่า” ฉินอวี่ถาม
“มาแดกข้าวจะพกมาทำไม” แมวเฒ่าส่ายหน้า
“งั้นฉันว่าเราอย่าเพิ่งขยับ” ฉินอวี่ขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วตอบ “โทรเรียกหน่วยก่อน”
ระหว่างที่ทั้งคู่พูดกันอย่างรวดเร็ว ชายสี่คนก็พาหญิงสาวลุกขึ้นยืน และเริ่มคิดเงินเตรียมออกไปแล้ว
“แม่ง พวกมันจะไปแล้ว” แมวเฒ่ายกแก้วเหล้าขึ้นมาด้วยมือสั่น ประหม่าจนพูดจาติดข่าง “ไม่งั้นเราไปตามพวกมัน”
“นึกว่านายเป็นนาจาเหรอ มีกงล้อวายุด้วยไงล่ะ” ฉินอวี่ตอบอย่างเอือม ๆ “พวกมันขับรถมานะ นายจะใช้สองขาตามเนี่ยนะ ล้อเล่นรึไง”
“แม่งเอ๊ย กูลืมไป”
ฉินอวี่ชำเลืองมองชายสี่คนนั้นลับ ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเสริม “พวกขาโหดสี่คนนี้ถ้าเรื่องไม่ดีจริง ต้องมีของติดตัวแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ต่อให้พวกเรากระโจนออกไปก็ขวางไม่อยู่”
ที่จริงแมวเฒ่าก็ประหม่ามาก เพราะถึงเขาจะอยู่ในทีมสืบสวนลงมือเหมือนกัน แต่เขาเป็นถึงขั้นเซียนกึ่งบำเพ็ญ งานอันตรายไม่มีทางตกมาถึงตัว ดังนั้นช่วงล่างของเขาถึงใช้งานได้คล่องกว่าปืนในมือเสียอีก แถมไม่เคยผ่านการจับกุมที่ลงมือจริงขนานใหญ่ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพูดกับฉินอวี่ว่า “ถ้าพวกเราเป็นคนธรรมดาก็เลิกแล้วไป แต่เราใส่ชุดนี้อยู่ เจอแล้วจะไม่สนใจก็ไม่ได้ นายรีบหาทางหน่อย”
“ของก็ไม่มี จำนวนคนก็เสียเปรียบ จะตามก็ตามไม่ทัน แจ้งหน่วยตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว กูจะเอาอะไรไปคิด” ฉินอวี่เหงื่อตก “นอกจากปาฏิหาริย์จะมา หรือไม่ก็”
ทันใดนั้นประตูร้านเปิดออก ชายหนุ่มกำยำหกคนเดินเข้ามาแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนหัวหน้าเหล่าซานจะเอ่ยปากตะโกน “ฉินอวี่”
สิ้นเสียง ฉินอวี่กับแมวเฒ่าหันขวับกลับไปทันที มองไปทางเหล่าซานกับพวกด้วยสายตาตกตะลึง เกือบจะพร้อมเพรียงกันแววตาเป็นประกายและพึมพำว่า “โอ๊ย ปาฏิหาริย์มาแล้ว”
เหล่าซานใส่ชุดตำรวจสีเขียวอ่อน นำพี่น้องในหน่วยห้าคนเดินเข้ามา เอียงคอ คาบยาสูบอิเล็กทรอนิกส์ มองฉินอวี่แล้วด่า “เพิ่งมาถึงก็ลงภัตตาคารเลยนะมึง กระเป๋าหนักดีนี่หว่า นี่ ออกมาข้างนอกหน่อย กูจะ”
“เหล่าซาน นายมาดูลาดเลางั้นเหรอ” ฉินอวี่ยังไม่ทันพูด แมวเฒ่าก็สาวเท้าพุ่งเข้าไป กระชากแขนอีกฝ่ายถามขึ้นมา
เหล่าซานงงเป็นไก่ตาแตก “ดูอะไรวะ”
“นายไม่ได้ตามมางั้นเหรอ” แมวเฒ่ามองอย่างฉงน
“เออสิ กูถามมาจนรู้ว่าเขาอยู่นี่”
“งั้นก็ใช่เลย นายพาคนมากี่นาย ข้างนอกมีพี่น้องจากหน่วยอีกไหม”
“...” เหล่าซานยิ่งคุยยิ่งมึน “เมื่อกี้มึงพูดอะไรนะ”
“นี่มึงโง่รึไง กูก็เจอเหมือนกัน มึงปิดบังกูทำไม” แมวเฒ่าตบป้าปไปที่แขนอีกฝ่าย น้ำเสียงร้อนรน “จับที่นี่ หรือออกไปจับข้างนอก”
“กูกับมึงคงไม่ได้พูดเรื่องเดียวกัน” เหล่าซานชี้ไปที่ฉินอวี่ “กูมาหาเขา”
แมวเฒ่าชะงัก ชี้ไปทางชายสี่คนที่เคาน์เตอร์บาร์อย่างปกปิด “ไม่ใช่จับพวกนั้นเหรอ”
“จับพวกมัน เกิดอะไรขึ้น”
“งั้นก็บังเอิญเกินไปแล้ว” แมวเฒ่าพูดเสียงต่ำ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผาก “สี่คนนั้นบังคับตัวผู้หญิงคนหนึ่งไว้ พวกเราเจอเข้า เมื่อกี้ฉันกับฉินอวี่กำลังปรึกษากันว่าจะเอาไงดี ดีเลยนายก็มาแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ล้อมจับที่นี่เลย คนพอแล้ว”
“” เหล่าซานมึนงง อัดอั้นอยู่นาน “แม่งเอ๊ย กูกูกูมาหาฉินอวี่”
“ร้านพี่รองไม่อยู่ในเขตงานของหน่วยพวกนายรึไง จะถึงเวลานี้แล้วยังจะหาฉินอวี่อะไรอีก” แมวเฒ่าพูดเสียงต่ำ “นายว่าจับยังไงดี”
“กูกูจะไปรู้ได้ไงวะ กูไม่ได้เตรียมตัวเลยนะ” เหล่าซานเซ็งสุดขีด เงยหน้ามองไปทางสี่คนนั้นอีกครั้ง “พวกมันทำอะไรมากูกูก็ไม่รู้”
ตั้งแต่เหล่าซานกับพวกเข้ามาในร้าน สี่คนฝั่งตรงข้ามก็เห็นแล้ว พวกเขาเห็นคนพวกนั้นใส่เครื่องแบบตำรวจ แล้วยังมาพบปะกับแมวเฒ่าและฉินอวี่อีก ใจก็เริ่มหวาดเหมือนกัน
ทั้งสี่ส่งสายตาให้กันและกัน ก่อนจะรีบหนีบหญิงสาวไว้ตรงกลางแล้วก้มหน้าเตรียมเดินออกไป
“อย่าชักช้า รีบบอกมาสิว่าจะจับยังไง บอกแผน” แมวเฒ่าหัวใจเต้นระรัว ก้มหน้าเร่งเร้าเหล่าซานกับพวก
เหล่าซานเซ็งถึงขีดสุด ถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วหลบ “เรื่องพวกมึงสองคนเจอมาเอง กูจะไปมีแผนอะไร”
“นายมันตัวหลักนะ พวกฉันไม่มีของเลยสักอย่าง”
“ตัวหลักแม่ง” เหล่าซานเหงื่อตก หันไปพูดกับพวกพี่น้องตำรวจที่ตนพามา “เจอแล้วจะไม่สนใจก็ไม่ได้ แมวเฒ่าแม่งซื่อบื้อ พวกเราเผ่นไป มันจะฟ้องง่าย ๆ”
“เอาไงดี”
“เสี่ยวหูแจ้งหน่วย คนอื่นกระจายออกไปหน่อย” เหล่าซานก้มหน้าสั่งการ “กัวเอ๋ย ขึ้นไปเช็คด่าน ขอใบถิ่นที่อยู่จากพวกมัน ถ้าไม่มีก็ขอใบผ่านทางเข้าเขตพิเศษ ถ้าพวกมันมีทีท่าจะลงมือก็เปิดฉากยิง”
“ให้ผมไปเช็คด่านเหรอครับพี่” เด็กหนุ่มที่ชื่อกัวเอ๋ยแทบจะร้องไห้ “ให้แมวเฒ่าไปเถอะ”
“สองคนนั้นไม่ได้ใส่เครื่องแบบ นายไปเถอะ”
“เหี้ย ซวยชัด ๆ” กัวเอ๋ยสบถเสียงดัง ฝืนเดินขวางขวางสองก้าวเข้าขวางทางชายสี่คน “สารวัตรถนนดำ ขอตรวจใบถิ่นที่อยู่หน่อย”
คนทั้งสี่ได้ยินก็หยุดฝีเท้า หันมามองพวกเหล่าซานด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หญิงสาวยืนอยู่กลางวงล้อมสี่คน เหงื่อไหลอาบกราม กำหมัดแน่น
“พูดกับนายอยู่ เอาใบถิ่นที่อยู่ออกมาให้ฉันดูหน่อย” กัวเอ๋ยย้ำอีกครั้ง
“พวกเราเป็นคนพื้นที่รอจัดระเบียบมารับซื้อของ” ชายกลางคนตัวเตี้ยพูดเสียงต่ำ “ไม่มีใบถิ่นที่อยู่ถาวร”
“งั้นขอใบผ่านทางหน่อย” กัวเอ๋ยยื่นมือไป
“ได้” ชายตัวเตี้ยก้มหน้าล้วงกระเป๋ากางเกง
เหล่าซานก็เป็นพวกหัวขโมยเก๋าเกม แค่มองเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายก็อดไม่ไหวที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวาแสร้งทำท่าจะไพล่หลัง แต่ที่จริงตั้งใจจะจับปืน
ชายตัวเตี้ยเพิ่งสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หญิงสาวก็ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น “ช่วยด้วย พวกมันลักพาตัว”
“อย่าขยับ”
เพิ่งสิ้นเสียง เพื่อนข้าง ๆ ของชายตัวเตี้ยก็สะบัดแขนเสื้อ มือขวากำระเบิดมือทหารรุ่นที-34 ตะโกนว่า “สลักดึงแล้ว ขยับมาตายหมด”
“อ๊าก”
ชั่วพริบตาในร้านอาหารโกลาหลอลหม่าน ลูกค้าที่กินข้าวกอดหัวหนีกระจัดกระจาย
ชายตัวเตี้ยกระชากหญิงสาวถอยหลังหนึ่งที สีหน้าไม่สะทกสะท้าน “คุมเชิง ฉันออกทางหลังร้าน”
เหงื่อผุดบนหน้าผากเหล่าซาน มือขวาวางบนซองปืน ชี้ไปยังชายที่ถือระเบิดพลางตะโกน “ใจเย็น ๆ น้องชาย ของแบบนี้ไม่ระเบิดก็เรื่องหนึ่ง ถ้าระเบิดก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
“ฟึบ”
พูดจบ แมวเฒ่าก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที คว้าขวดเหล้าบนโต๊ะฟาดเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่ายเสียงดังสนั่น
“ฟิ้ว”
ชายวัยกลางคนถอยหลังหนึ่งก้าว สีหน้าดุดันสุดขีด ใจไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปาขว้างระเบิดใส่กลุ่มคน
ฉินอวี่ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาเช่นกัน กระชากคอเสื้อแมวเฒ่าถอยร่นต่อเนื่องหลายก้าว
“ตูม”
เสียงระเบิดดังกึกก้อง หลุมขนาดใหญ่ผุดกลางพื้น เศษอิฐหินแตกกระจายพุ่งสูง โต๊ะสองตัวถูกระเบิดแตกแหลกกระจาย นายตำรวจสามนายบาดเจ็บล้มลงเพราะสะเก็ดระเบิดและวัตถุปลิวกระแทก
เหล่าซานนอนหมอบกับพื้นตะโกนลั่น “หลบหน่อย ยิงไอ้คนที่ถือระเบิด”
“ปัง ปัง”
เสียงปืนดังขึ้นสองนัด เหล่าซานเพิ่งจะลุกขึ้นมา ก้นก็ระเบิดเป็นละอองเลือด ร่างกระแทกพื้นดังตุ้บแล้วล้มลงไปอีกครั้ง
“โอ๊ย ๆ” เหล่าซานคลำก้นตัวเองลนลาน เมื่อเห็นเลือดไหลพรวด ก็เบิกตาโพลงแล้วด่า “กูขอสมน้ำหน้าแม่งเลย แมวเฒ่า แม่งโคตรซวยเลยมึง”