หลังเสียงระเบิดสงบลง
ฉินอวี่ล้มลงกับพื้น สะบัดศีรษะสองสามที ก่อนถามแมวเฒ่าด้วยกลิ่นเหล้าคละคลุ้งเต็มปากว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”
“โชคดีที่พี่สามกับพวกเขามาทัน ไม่งั้น... เราสองคนลงมือเองคงจบเห่แน่ บอกเลย... พี่สามกับพวกเขานี่เป็นนักรบเลือดเหล็กของจริง...” แมวเฒ่ายังไม่หายขวัญเสีย ยกมือเช็ดเหงื่อ
เห็นว่าเจ้านี่ไม่เป็นอะไร ฉินอวี่ก็ยื่นมือผลักเขาออกทันที จากนั้นหันไปกวาดตามองรอบด้าน แล้วตะโกนเสียงต่ำใส่เพื่อนร่วมงานที่อยู่ไม่ไกลว่า “ส่งปืนมาให้ผม”
อีกฝ่ายหลบอยู่หลังโต๊ะไม้ กวาดตามองฉินอวี่อย่างหวาดกลัว สีหน้าชัดเจนว่ายังมึนงงอยู่
“ส่งปืนมา!” ฉินอวี่คำรามเสียงต่ำอีกครั้ง
อีกฝ่ายได้สติกลับมา ไม่ทันคิดอะไรก็โยนปืนไถลไปตามพื้น จากนั้นก็ก้มหมอบอยู่ใต้โต๊ะต่อ ไม่ขยับไปไหน
ปืนรุ่นเอ2911 แต่ใช้แม่แบบของ M1911 เพียงแค่ปรับปรุงให้ดีขึ้นและเพิ่มความจุกระสุนเป็นเก้านัด เป็นปืนประจำทีมตำรวจแนวหน้า ก่อนหน้านี้ฉินอวี่ไม่เคยใช้ปืนรุ่นนี้ เคยเห็นแค่ในนิตยสารเท่านั้น แต่โครงสร้างและสัมผัสของปืนก็มีส่วนคล้ายคลึงกัน เขาหยิบขึ้นมากวาดตามองสองที แล้วถอดแม็กกาซีนตรวจตามความเคยชิน ก่อนดึงลูกเลื่อนปืนกลับเข้าที่ ท่วงท่าต่อเนื่องลื่นไหลและกระชับมาก
พอมีปืนอยู่ในมือ ฉินอวี่ก็ลุกขึ้นย่อตัว ก้าวเฉียงไปสองก้าวเพื่อปรับมุม แขนซ้ายยื่นออกไปเป็นแท่นรองปืน มือขวากำปืนแน่น แล้วเหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด
“ปัง ปัง ปัง!”
เสียงปืนสามนัดดังขึ้น ชายวัยกลางคนที่ขว้างระเบิดเมื่อครู่ซึ่งอยู่ทางซ้ายด้านหน้า ถูกยิงจนท้ายทอยระเบิด ล้มลงกับพื้นทันที
ใช่แล้ว ฉินอวี่ไม่ได้เลือกยิงให้บาดเจ็บ แต่เลือกยิงให้ตาย เพราะอีกฝ่ายต่างมีอาวุธปืนและลงมือโหดเหี้ยม หากยังยั้งมือไว้ ก็อาจมีคนอื่นต้องบาดเจ็บล้มตาย
หลังยิงติดกันสามนัด ฉินอวี่ไม่แม้แต่จะเหลียวมองไปทางอื่น รีบย่อตัวลงทันที
“ปัง ปัง ปัง...”