บนถนนตูจา ภายในห้องส่วนตัวชั้นสามของเมืองบันเทิงว่านื่อ หญิงสาวกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวกันอย่างสง่างาม หม่าเอ๋อร์สูบบุหรี่ พลางหันไปพูดกับฉินอวี่ว่า “มา วันนี้พวกคุณเลือกก่อนเลย ถ้าไม่ถูกใจคนเดียว ก็เลือกสองคนสามคนได้ ค่าใช้จ่ายฉันออกให้ทั้งหมด”
“ฉันเอาคนนั้น คนนั้นแหละ ใช่ คนที่มองฉันด้วยสายตาหวานซึ้งนั่น” แมวเฒ่าไม่เกรงใจสักนิด กวักมือเรียก “มา มานี่สิ”
“สวัสดีค่ะ โอปป้า” หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งยิ้มแย้มเดินเข้ามา ทักทายแมวเฒ่าด้วยภาษาถิ่นเกาหลี
หลังแมวเฒ่าเลือกเสร็จ ฉินอวี่กับอีกสองคนก็เลือกกันคนละคน มานั่งข้างตัว จากนั้นหม่าเอ๋อร์ก็เรียกลูกน้องให้เอาเหล้ามาเสิร์ฟ แถมยังร้องเพลงเองหนึ่งเพลง ช่วยเรียกบรรยากาศให้คึกคัก
เรื่องคุยเล่นไร้สาระขอพักไว้ก่อน เอาเป็นว่าเมื่ออยู่ในบรรยากาศแบบนี้ และแอลกอฮอล์ช่วยทำให้ทุกคนสนิทกันมากขึ้น หม่าเอ๋อร์ถึงค่อยขยับมานั่งข้างฉินอวี่ ยกแก้วเหล้าขึ้นพูดว่า “เสี่ยวอวี่ ฉัน หม่าเอ๋อร์ ไม่ใช่พวกผู้หญิงจู้จี้ ก่อนหน้านี้ถึงเราจะมีเรื่องขัดแย้งกันบ้าง แต่ก็เพราะเราอยู่คนละจุดยืน ฉันไม่ยอมรับคดีแทนก็มีเหตุผลของฉัน นายหาเรื่องอัดฉันอยู่เรื่อยก็มีเหตุผลของนายเหมือนกัน แต่ตั้งแต่วันนี้ไป เราจะต้องกินข้าวหม้อเดียวกันแล้ว เรื่องที่ผ่านมาให้มันผ่านไป นายว่าไง”
“ได้ ผ่านไปแล้ว” ฉินอวี่ไม่พูดมาก ยกแก้วชนกับหม่าเอ๋อร์แล้วดื่มหมดในรวดเดียว
หม่าเอ๋อร์ถุยน้ำลายอย่างหยาบกระด้างเล็กน้อย เช็ดปากพลางพูดกับฉินอวี่ว่า “ลุงฉันอายุมากแล้ว คงออกไปโลดแล่นข้างนอกได้อีกไม่กี่ปี ต่อไปเรื่องธุรกิจอาจให้ฉันออกหน้าจัดการแทน เสี่ยวอวี่ ฉันเป็นคนตรง ๆ ต่อไปเวลาอยู่ด้วยกัน นายมีอะไรพูดมาได้เลย ถ้าฉันไม่เห็นด้วยก็จะบอกว่าทำไม แต่อย่ามัวคอยเดาใจกันไปมา แบบนั้นไม่มีประโยชน์”