เพียงพริบตา เวลาก็ผ่านไปห้าวัน
ตลอดช่วงเวลานี้ ฉินอวี่ไม่ได้ปล่อยให้การบุกเข้ามาอย่างกะทันหันของต้าหยามารบกวนชีวิต เขายังคงยุ่งอยู่กับการส่งมอบงาน การดำเนินกิจการสายยา และคดีของหม่าเอ๋อร์ ส่วนต้าหยาก็พักฟื้นร่างกายอยู่ที่บ้านต่อไป ทุกวันตอนฉินอวี่ไปทำงาน เขาจะให้เงินสองหยวนเป็นค่าอาหารกลางวันแก่ต้าหยา ส่วนมื้อเช้ากับมื้อเย็น ทั้งสองคนก็มักจะกินด้วยกัน
หลังจากความขัดแย้งระหว่างฉินอวี่กับอ้ายสามในสำนักงานถูกเปิดเผยออกมา เขาก็ไม่พบอุปสรรคในการทำงานอีกเลย พวกหยวนเค่อเริ่มทำเป็นมองไม่เห็นเขาอย่างออกหน้าออกตา ส่วนกิจการสายยาก็อยู่ในความดูแลของฝ่ายหม่าเฒ่า ผลตอบแทนในช่วงแรกถือว่าไม่เลว โดยรวมแล้วช่วงนี้สถานการณ์ในละแวกนั้นสงบผิดปกติ ไม่เพียงพวกค้ายาจะไม่มีเรื่องปะทะกันต่อหน้า แม้แต่อาชีพอื่นที่เคยเหยียบเส้นกันก็ยังเงียบสงบไปหมด
ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่สงบเช่นนี้ ในที่สุดหม่าเอ๋อร์ก็ถูกจัดการให้พ้นคุกได้
หม่าเฒ่าหาทนายความมาให้ แล้วทำตามวิธีที่ฉินอวี่สอน โดยแย้มบอกต้าหมินเป็นนัย ๆ ให้รับผิดแทนทั้งหมด ซึ่งต้าหมินก็ไม่ทำให้ความผูกพันที่หม่าเฒ่าพยายามปกป้องเขาอย่างสุดชีวิตต้องสูญเปล่า แทบไม่ลังเลเลยสักนิด เขารับเอาส่วนสำคัญของคดีมาไว้กับตัวทั้งหมด จากนั้นหม่าเอ๋อร์ก็เข้าใจเจตนา ประสานงานกับคนหลายฝ่าย จนในที่สุดก็ล้างมลทินให้ตัวเองได้หมดจด ท้ายที่สุด เขาถูกศาลแขวงตัดสินว่ามีความผิดฐานช่วยเหลือในการซุกซ่อนยาเสพติดผิดกฎหมาย ให้คุมประพฤตินอกเรือนจำเป็นเวลาสามเดือน ต้องไปรายงานตัวต่อกองตำรวจตามกำหนด และชำระค่าปรับหนึ่งหมื่นหยวน
หม่าเอ๋อร์ออกมาได้แล้ว แต่ต้าหมินกลับต้องลำบาก ถูกส่งเข้าไปคุมขังในเรือนจำผู้ต้องโทษหนักโดยตรง และต้องทุกข์ทรมานรอรับโทษจำคุกอย่างน้อยสิบห้าปีขึ้นไป
…