ตีสามกว่า บนทางหลวง
แมวเฒ่าตื่นจากงีบหลับ กวาดสายตางัวเงียออกไปนอกรถ “ถึงไหนแล้ว?”
“ออกจากเจียงโจวมาได้พักหนึ่งแล้ว” ฉินอวี่หาวพลางตอบ “แต่ยังอีกไกล”
“จอดข้างหน้าเถอะ ฉันจะฉี่แล้วก็กินอะไรสักหน่อย จากนั้นนายพัก ฉันขับต่อ” แมวเฒ่าถูใบหน้า
“ได้”
ฉินอวี่ได้ยินดังนั้นก็ขับต่อไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ก่อนจะจอดรถลงในที่โล่งแห่งหนึ่ง
แมวเฒ่าหยิบเสบียงแห้งจากท้ายรถ แล้วคลุมเสื้อโค้ททหารหนา ๆ ให้ฉีหลินที่กำลังหลับอยู่ ก่อนจะเริ่มกินของตัวเอง
ฉินอวี่ลงจากรถสูบบุหรี่สองอึก แล้วหันกลับไปหยิบกระดาษชำระจากในรถ “นายกินไปเลย ฉันไปอึ”
“นายมีมารยาทบ้างไหมวะ ฉันกำลังกินข้าวอยู่นะ?!”
“ฉันก็ทำธุระของฉัน นายก็กินของนาย ไม่ได้รบกวนกันสักหน่อย” ฉินอวี่ยิ้ม หยิบกระดาษชำระเดินเข้าไปในทุ่งรกร้างด้านใน หาทำเลที่ลมฟ้าอากาศเหมาะ ๆ แล้วนั่งยองลง
ในรถ แมวเฒ่ากินหมั่นโถวกับเนื้อรมควัน ดื่มน้ำอีกสองขวด จากนั้นก็ลงจากรถปลดเข็มขัดฉี่
กลางทุ่งรกร้าง ฉินอวี่ตะโกนเสียงดัง “เฮ้ ฉันยังถ่ายไม่เสร็จเลย นายกินหมดแล้วเหรอ กินเร็วยิ่งกว่าหมูอีกนะ”
“ฉิบหาย” แมวเฒ่าคาดเข็มขัดพลางด่า “รีบหน่อยนะ ไม่งั้นฉันขับรถไปก่อนแล้ว”
“รอเดี๋ยว ฉันเสร็จแล้ว” ฉินอวี่เช็ดก้นที่ใกล้จะแข็งจากความหนาว ลุกขึ้นคาดเข็มขัดให้เรียบร้อย แล้วก้าวเท้าเดินกลับ
แมวเฒ่านั่งอยู่เบาะคนขับ สตาร์ตรถอุ่นเครื่อง
ฉินอวี่เหยียบย่ำหิมะจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เดินไปได้ไม่ถึงยี่สิบเมตร จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเท้าเตะโดนอะไรเข้า “นี่มันอะไร?”