ตีสาม
บนชั้นบนสุดของพระราชวังใหญ่ หยวนหัวนั่งเท้าคางอยู่บนโซฟา สีหน้าเรียบเฉย มองเหล่าหัวหน้าแก๊งบนถนนดำสิบกว่าคนที่นั่งอยู่ทั้งสองฝั่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ
หลังจากเงียบกันอยู่นาน ชายหัวล้านคนหนึ่งที่นั่งพับขาขึ้นก็ขมวดคิ้วพูดขึ้นก่อนว่า “เรื่องนี้จัดการไม่สำเร็จ เดิมทีพวกเราก็เสียหน้าอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมานั่งรวมกันเพื่อวิเคราะห์อีกว่าพลาดตรงไหน ก็เท่ากับตบหน้าตัวเอง ไม่มีประโยชน์อะไรเลย คนตัวเล็ก ๆ ตามถนนแย่งกันเพื่อปากท้อง แต่พวกเราแย่งกันเพื่อศักดิ์ศรี ไม่ว่าตอนนี้ฉีหลินจะยอมส่งมอบช่องทางขนของหรือไม่ ก็ต้องฆ่าเขาให้ตาย ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น แค่เพื่อฟาดหน้าหลี่เฒ่า แล้วก็ทำให้หม่าเฒ่าร้อนใจเท่านั้น”
“พูดได้มีเหตุผล” ชายร่างผอมแห้งคนหนึ่งพยักหน้าเห็นด้วยทันที “พวกเราเป็นฝ่ายยอมปล่อยฉีหลินไปเองก็เรื่องหนึ่ง แต่หลี่เฒ่าคุ้มกันให้เขาออกไปได้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าไม่ทวงศักดิ์ศรีนี้คืน คนข้างล่างก็ไม่พอใจ ส่วนคนข้างบนก็จะประเมินน้ำหนักของพวกเราในซงเจียงใหม่”
“ให้ผมจัดการเอง” ชายหัวล้านลุกขึ้นยืน แววตาเย็นเยียบกล่าวว่า “ไม่ว่าจะต้องทุ่มเงินเท่าไหร่ ผมก็จะไม่ยอมให้ฉีหลินออกจากซงเจียงไปได้ ถ้าจัดการต่อหน้าไม่ได้ ก็จัดการลับหลัง”
“พอได้แล้ว” หยวนหัวขมวดคิ้วแล้วโบกมือ
ทุกคนชะงักเมื่อได้ยิน ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง
หยวนหัวหยิบถ้วยชาขึ้นมา สีหน้าเย็นชาขณะมองทุกคนแล้วพูดว่า “ทั้งสินค้าและคนในโกดัง ถูกฝั่งตระกูลหม่าจัดการเอาไปหมดแล้ว ที่พวกเขากล้าทำแบบนี้ก็ต้องได้รับอนุญาตจากหลี่เฒ่าอย่างแน่นอน หางของนายอยู่ในมือคนอื่นแล้ว ยังจะโวยวายอะไรอีก?”