ริมถนน ลูกน้องเจ็ดแปดคนยกปืนเล็งฉินอวี่กับฉีหลินแล้ว ส่วนต้งเฉิงจ้องพวกเขาอย่างดุดัน ก่อนตะโกนขึ้นอีกครั้งว่า “ในเจียงโจวมีตำรวจถือปืนกินข้าวกันเป็นพัน อย่างน้อยก็แปดร้อยคน! แต่ลองไปถามดูสิ มีใครบ้างที่กล้ามาก่อเรื่องกับตระกูลหลี่? ถ้ายืนอยู่ตรงนี้แล้วตะโกนสักคำยังไม่มีใครขานรับ แบบนั้นยังคู่ควรกับการแซ่หลี่อีกหรือ? ไอ้เด็กเวร ฉันจะให้นายจุดชนวนก่อน นายกล้าหรือเปล่า?”
เส้นเลือดบนหน้าผากฉินอวี่ปูดโปน มือซ้ายกำสายชนวนปลอมเอาไว้แน่น เขาชะงักแข็งอยู่กับที่ไปชั่วขณะ
ระเบิดของเขาเป็นของปลอม อีกฝ่ายก็ไม่หลงกลอยู่แล้ว จะทำยังไงดี?
“เห็นไหม ฉันบอกแล้วไง นายนั่งลงคุยกันดี ๆ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ แต่ตอนนี้นายทำบรรยากาศอึดอัดไปหมด แบบนี้ยังจะหาทางลงให้ตัวเองได้อีกไหม?” หลี่ถงนอนคว่ำอยู่บนรถ พลางยิ้มเรียกเขา “มา คุกเข่าลงก่อน แล้วก็ทิ้งปืนห่วย ๆ นั่นซะ เรายังพอคุยกันต่อได้...!”
ฉินอวี่คว้าผมหลี่ถง กระแทกหัวเขากับรถอย่างแรงสามครั้ง มือขวาของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโดยไม่รู้ตัว เตรียมชักปืนออกมาสู้ให้รู้ดำรู้แดง
“นายไม่กล้าจุดชนวนใช่ไหม? งั้นฉันถามอีกเรื่อง นายกล้ายิงปืนหรือเปล่า?” ต้งเฉิงหันกลับมา จู่ ๆ ก็โบกมือพลางตะโกนใส่พวกของตัวเอง “ใครที่กินข้าวของฉันอยู่ ไสหัวมานี่ให้หมด! ฝั่งเรามีปืนไม่น้อย คนก็ยืนหยัดได้ ยังจะกลัวว่าพวกเราสองคนจะมีชีวิตมากกว่าอีกฝ่ายสักสองชีวิตหรือไง?”
“นายพูดมากจริง ๆ!” ฉีหลินตะโกนขึ้นมาทันที
“นายมันไอ้เวร!” ต้งเฉิงชี้ไปที่หัวฉีหลิน “ลองถามตัวเองดูสิ พอเสียงปืนดังขึ้น นายจะหนีไปได้หรือไง?”