"ลู่สวิน ที่นี่สำนักงานกิจการนักศึกษา มีคนมาตามหาเธอ"
เช้าวันถัดมา สำนักงานกิจการนักศึกษาก็โทรศัพท์มาอีกครั้ง
ลู่สวินขมวดคิ้วเล็กน้อย หากเป็นคนทั่วไปมาตามหาเขา สำนักงานกิจการนักศึกษาคงไม่แจ้งอย่างเป็นทางการขนาดนี้
เพิ่งจะเดินเข้าใกล้สำนักงานกิจการนักศึกษา ฝีเท้าของลู่สวินก็ชะงักลงเล็กน้อย
มู่หรงเยียนที่งดงามสะดุดตายืนอยู่ไม่ไกล ดูเหมือนกำลังรอเขาอยู่
"ท่านน้า มาหาผมมีเรื่องอะไรหรือ"
ลู่สวินเดินเข้าไปใกล้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาแฝงความห่างเหินอยู่บ้าง
หลังจากถูกนางวางยา ลู่สวินมีท่าทีเช่นนี้ได้ก็นับว่าดีมากแล้ว
"ลู่สวิน ข้าขอโทษ"
มู่หรงเยียนกัดริมฝีปากล่างด้วยฟันขาวสะอาด ดวงตาฉายแววรู้สึกผิดอย่างจริงใจ
ลู่สวินนิ่งเงียบตอบ ได้แต่มองนางอย่างสงบ
ขอโทษ? ถ้าขอโทษแล้วมีประโยชน์ จะต้องใช้ตำรวจอีกทำไม
"วันนี้ข้าจะกลับเมืองหรงเฉิงแล้ว นี่คือกุญแจตึกซิงเยว่ ต่อจากนี้ไปตึกซิงเยว่ก็จะเป็นของโย่วฉิง ต้องรบกวนเจ้าช่วยดูแลด้วยนะ ส่วนแบ่งผลกำไร เจ้ากับโย่วฉิงแบ่งกันคนละครึ่งเถิด"
มู่หรงเยียนยื่นกุญแจดอกหนึ่งออกมา
ลู่สวินไม่ยื่นมือไปรับ
"เรื่องของเจ้ากับโย่วฉิง ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก" มู่หรงเยียนถอนหายใจ "แต่ต้องระวังตระกูลเหอให้ดี ข้าปฏิเสธพวกเขาไปอย่างชัดเจนแล้ว กลัวว่าพวกเขาจะมาแก้แค้นเจ้า"
ลู่สวินเห็นสีหน้านางจริงจัง ไม่เหมือนเสแสร้ง ลังเลอยู่หลายรอบจึงยอมรับกุญแจมา "ท่านน้า ตึกซิงเยว่ผมช่วยดูแลให้โย่วฉิงได้ ส่วนผลกำไร ผมจะไม่รับแม้แต่สลึงเดียว"
"ขอบใจ" มู่หรงเยียนเผยรอยยิ้มโล่งอกในที่สุด "เรื่องวันนั้น ต้องขอโทษจริง ๆ"
"ลาก่อน"
"ลาก่อน"