“โอ๊ย~”
ระหว่างเดิน หญิงสาวผมทองคนหนึ่งซึ่งเดินสวนมาเกิดข้อเท้าพลิก ร่างบอบบางเสียหลักทันที ราวกับกิ่งหลิวในสายลม โน้มเข้าหาลู่สวิน
ลู่สวินตาไว มือเร็ว ยื่นมือเข้าไปประคองนางไว้ทันที
ร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวกระแทกเข้ามาในอ้อมกอดเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไวโอเล็ตคลุ้งที่ปลายจมูก สดชื่นล้ำลึก
จากมุมมองของลู่สวิน พอดีเหลือบเห็นใต้คอเสื้อที่เปิดอ้าเล็กน้อย ทรวงอกงามสง่าระรอกเบาๆ ตามจังหวะหายใจที่กระชั้น
ดูเหมือนว่านักเรียนที่ตะวันตกส่งมาเยี่ยมครั้งนี้ล้วนผ่านการคัดเลือกมาแล้ว ชายหล่อ หญิงงาม หุ่นหน้าตาล้วนเป็นเลิศ
“ไม่เป็นไรนะ?”
ลู่สวินประคองนางให้ยืนตรง
“ขอบ...ขอบคุณค่ะ”
หญิงสาวผมทองเงยหน้าขึ้น แก้มแดงระเรื่อ ขนตายาวพลิ้วไหว เผยรอยยิ้มขอบคุณ
“ไม่เป็นไร”
ลู่สวินเตรียมตัวเดินจากไป
“โอ๊ย...ช่วยด้วย...”
หญิงสาวผมทองร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด
นิ้วเรียวของนางคว้าแขนเสื้อลู่สวินไว้อย่างหมดเรี่ยวแรง ทั้งร่างทรุดเอียงไปข้างหน้าอีกครั้ง
ลู่สวินประคองนางไว้อีกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ คุณช่วย...ช่วยพาฉันกลับหอพักได้ไหม?”
หญิงสาวผมทองเงยดวงตาสีฟ้าฉ่ำวาวขึ้น ริมฝีปากแดงจิ้มลิ้มเผยอเล็กน้อย แววตาอ้อนวอนและเขินอาย
ภาษาตะวันออกของนางสำเนียงแปลกหูน่ารัก แต่เสียงกลับกังวานไพเราะดุจสายน้ำใส
ด้านความงาม นางเหนือกว่านักเรียนคนอื่นๆ
ความงามคือความถูกต้อง คำขอร้องของหญิงงามน่าสงสารเช่นนี้ ใครจะใจแข็งปฏิเสธได้
ดังนั้น ลู่สวินจึงประคองนางเดินไปที่หอพัก