"ไป๋หลิง เป็นอย่างไรบ้าง?"
"ท่านเจ้าสำนัก เร็ว ๆ นี้แล้ว อย่างมากที่สุดครึ่งเดือน ต้องสำเร็จแน่"
"อืม ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป"
ไป๋หลิงยังอยู่ที่ชั้นสาม กำลังปรุงยาอยู่
ชั้นสามกับชั้นสี่ห่างกันแค่พื้นชั้นเดียว ด้วยการได้ยินของผู้ฝึกตน หากไม่มีอาคมคุ้มกัน เรื่องวุ่นวายเมื่อคืน อาจรบกวนไป๋หลิงเข้าแล้ว
ตอนนี้นางยังปรุงยาระดับสวรรค์เป็นหลัก บางครั้งก็ลองปรุงยาขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับสองดูบ้าง
ยาขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับสองต้องการฝีมือไม่น้อย ไป๋หลิงยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก
ลู่สวินชี้แนะนางอีกครู่หนึ่ง จากนั้นก็ออกจากตึกซิงเยว่
ไม่นานนัก
ลู่สวินก็กลับถึงมหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว
"ดูเร็ว นั่นลู่สวิน"
"ได้ยินว่าเขาต่อยอาจารย์ขั้นสี่กระอักเลือด ไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือเปล่า"
"นี่มันเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่า อาจารย์ขั้นสี่เชียวนะ จะอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือ?"
"ข้าก็คิดอย่างนั้น ถ้าไม่เห็นกับตา ยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง"
เพิ่งกลับมา ลู่สวินก็ได้ยินนักศึกษาวิพากษ์วิจารณ์
"ข่าวกลับมาถึงแล้ว?"
ดูท่าว่า ข่าวการต่อสู้ใต้เกาะหลิวหยุนจะกลับมาถึงแล้ว
บางทีข่าวอาจตกตะลึงเกินไป นักศึกษาจำนวนไม่น้อยจึงไม่ค่อยเชื่อโดยสัญชาตญาณ
ขั้นสองก้าวข้ามขั้นไปเอาชนะขั้นสาม สำหรับอัจฉริยะแห่งชิงเป่ยแล้ว ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจนัก
ไม่ต้องพูดถึงลู่สวิน แค่พวกเขา ในขั้นสามช่วงปลาย ก็สามารถเอาชนะผู้ฝึกตนขั้นสามทั่วไปได้แล้ว
โดยเฉพาะผู้ฝึกตนขั้นสามที่กว่าจะก้าวขึ้นมาได้ก็อายุสามสิบสี่สิบแล้ว
แน่นอน สรรพสิ่งไม่มีอะไรแน่นอน ผู้ฝึกตนบางคนพรสวรรค์ด้านการฝึกตนธรรมดา แต่มีประสบการณ์การต่อสู้โชกโชน ทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการฝึกวิชายุทธ์ กำลังรบจึงมักโดดเด่น
แต่กรณีนี้ไม่มากนัก
สาเหตุที่ผู้ฝึกตนมากมายฝึกตนได้ช้า ไม่ใช่เพียงพรสวรรค์แย่ ยังมีปัญญาไม่พอแถมขาดแคลนทรัพยากรด้วย
แม้แต่วิชายุทธ์ที่แข็งแกร่งก็หาไม่ได้ พอหาได้แล้ว ก็ไม่มีทรัพยากรพอจะฝึก
กำลังรบจึงไม่แข็งแกร่งนัก
อัจฉริยะแห่งชิงเป่ย ออกไปข้างนอกสามารถอัดกระหน่ำได้เป็นกอง
แต่ว่า การจะไปถึงขั้นสี่ได้ ต่อให้เป็นวรยุทธ์ธรรมดาแค่ไหน กำลังรบก็ไม่ใช่สิ่งที่ขั้นสามจะเทียบได้