“ดูท่าพวกนั้นคงไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ พี่สวิน ข้าตัดสินใจแล้ว รอให้ข้าเปิดชีพจรพิเศษฟ้าดินสำเร็จ ข้าจะไปอยู่กับเฟ่ยไท่เออ”
หลี่ปู้ฝานตบต้นขาแรง ๆ แววตาเป็นประกาย
“นายหมดสิทธิ์แล้ว อาจารย์เฟ่ยบอกชัดเจนว่ารับข้าเป็นศิษย์คนเดียว”
ลู่สวินเอ่ยขึ้นเพื่อล้มเลิกความคิดของเขา
“สมบัติ” ของเฟ่ยไท่เออ มีไว้เพื่อลู่สวินเพียงคนเดียว
หากหลี่ปู้ฝานเลือกเฟ่ยไท่เออ ก็คงมีแต่ร้องไห้
“ก็ได้ ข้าไปฝึกแล้ว ชีพจรพิเศษฟ้าดิน ข้าต้องเปิดได้แน่ ถึงตอนนั้นข้าจะไปอยู่กับฟู่เสวี่ย สาวงามแบบนี้ นายไม่เอา ข้าเอา”
หลี่ปู้ฝานเหมือนถูกสูบเลือดขึ้นสมอง ม้วนเดียวหายวับไป
ไอ้หนูนี่
งั้นนายคงต้องผิดหวัง
ในแอปเลือกอาจารย์ ไม่มีตัวเลือกฟู่เสวี่ยเลย
หลังจากหลี่ปู้ฝานจากไป ลู่สวินก็ยังคงนอนเอกเขนกต่อไป
ลู่สวินค้นพบว่า การนอนแอ้งแม้งในสถานที่ต่างกันให้ผลลัพธ์ไม่เหมือนกันจริง ๆ
จะนอนในโรงเรียนมัธยมหนึ่งเมืองหรงเฉิง จะสู้มานอนในสถานศึกษาชั้นนำอย่างมหาวิทยาลัยเป่ยโต่วได้อย่างไร
อาหารของมหาวิทยาลัยเป่ยโต่วเหนือกว่าโรงเรียนมัธยมหนึ่งเมืองหรงเฉิงเป็นสิบเท่า
มหาวิทยาลัยใหญ่และสวยงาม ลู่สวินเดินเล่นก็สบายใจกว่า
อีกอย่าง ทุกวันได้มองคนอื่นขมขื่นกับการฝึกฝน แต่ตนไม่ต้องฝึก แถมพลังยังพุ่งพรวดขึ้นเรื่อย ๆ มันช่างทำให้ใจเบิกบานจริง ๆ
มีสิ่งเปรียบเทียบ จึงจะทรงคุณค่ายิ่งกว่า
“ไม่รู้ว่ามู่หรงหว่านจะมาเมืองหลวงเมื่อไหร่”
ช่วงนี้ มู่หรงหว่านกลับเงียบหายไปอีกแล้ว
มู่หรงหว่านได้รับการรับเป็นศิษย์โดยผู้อาวุโสของเป่ยโต่วเตี้ยนคนหนึ่งแล้ว จะถูกส่งมาบ่มเพาะที่มหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว นานแค่ไหนก็ต้องมา
ตอนนี้ยังไม่มา อาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บของมู่หรงจ้านยังรักษาไม่หายดี
ทางด้านฉู่โย่วฉิง ช่วงนี้ก็ไม่ได้ส่งข้อความหาลู่สวิน คงกำลังฝึกฝนอย่างสันโดษ หวังจะเปิดชีพจรยุทธ์