“ใครจะมาแย่งลูกศิษย์ข้า?”
เสียงเนือยๆ ดังขึ้นทันใด
ลู่สวินมองตามเสียง เห็นชายชราร่างเล็กไว้หนวดเครารุงรังไม่ดูแลตัวเอง ปรากฏตัวอยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัว
“เจ้าคือลู่สวินใช่ไหม เมื่อคืนอาจารย์ดื่มมากไปหน่อย เพิ่งเห็นประวัติที่เจ้าส่งมา อาจารย์ตกลงเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้เจ้า ท่านผู้เฒ่าฟู่ เชิญกลับไปได้”
ชายชราอธิบายให้ลู่สวินฟัง แล้วหันไปพูดกับฟู่เสวี่ย
ดื่มเหล้า?
ลู่สวินมองดู เห็นชายชรามีกาน้ำเต้าติดอยู่ที่เอว กลิ่นหอมของสุราลอยออกมา ชุ่มชื่นหัวใจ
นี่คือเฟ่ยไท่เออผู้แข็งแกร่งขั้นยอดเซียนขั้นห้างั้นหรือ?
ภาพลักษณ์เช่นนี้ ดูไม่น่าไว้วางใจเลย
แต่คิดอีกที ไม่น่าไว้วางใจนั่นแหละดี
ลู่สวินต้องการอาจารย์ที่ปรึกษาแบบนี้ไม่ใช่หรือ!
“เจ้าเลือกเฟ่ยไท่เออจริงหรือ? เขาถูกความรักทำร้าย หัวใจแห่งเต๋าแตกสลาย เอาแต่ดื่มสุราวันๆ ก้าวหน้าไม่ได้อีกแล้ว อาจารย์ที่ซังกะตายเช่นนี้ ไม่มีประโยชน์ใดแก่เจ้า”
เสียงของฟู่เสวี่ยดังขึ้นข้างหูลู่สวิน
เสียงเบามาก ราวกับฟู่เสวี่ยกระซิบข้างหูลู่สวิน
นางใช้วิธีถ่ายทอดเสียงเป็นความลับ มีเพียงลู่สวินที่ได้ยิน
ถูกความรักทำร้าย หัวใจแห่งเต๋าแตกสลาย?
คำพูดของฟู่เสวี่ยทำให้ลู่สวินเข้าใจว่าเหตุใดเฟ่ยไท่เออจึงมีสภาพเช่นนี้
เยี่ยม!
นั่นทำให้ลู่สวินมั่นใจมากขึ้น
วันนี้แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้มา เขาก็จะเลือกเฟ่ยไท่เออ
“อาจารย์เฟ่ย!” ลู่สวินก้าวพรวดเข้าไปสามก้าว จับมือของชายชราอย่างกระตือรือร้น “ศิษย์รอท่านอยู่นานแล้ว!”
“อ้า ลูกศิษย์ที่ดีของข้า!” เฟ่ยไท่เออยิ้มตาหยี ตบไหล่ลู่สวิน “ต่อไปอาจารย์จะดูแลเจ้า ใครกล้ารังแกเจ้า ก็บอกชื่อของอาจารย์ไป!”
ฟู่เสวี่ยชะงักเล็กน้อย
นางนึกไม่ถึงว่า เมื่อบอกข้อดีข้อเสียแก่ลู่สวินแล้ว เขายังเลือกเฟ่ยไท่เออ
“ช่างเถิด”