"เรื่องนี้เราเพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เอง ไม่อย่างนั้นฉันกับพ่อของโย่วฉิงคงมาขอบคุณด้วยตัวเองตั้งนานแล้ว"
มู่หรงเยียนเม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิดเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้ม "ดีที่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป"
เธอหยิบการ์ดใบนึงออกจากกระเป๋าถืออย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวสวยค่อย ๆ เลื่อนการ์ดมาตรงหน้าลู่สวิน
"คุณน้า นี่อะไรครับ"
ลู่สวินแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ
"โย่วฉิงเป็นหนี้ชีวิตครอบครัวคุณ นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยของพวกเรา ในการ์ดมีพลังมืดอยู่สองหมื่นหน่วย รหัสฉันเขียนไว้ด้านหลังแล้ว คุณต้องรับไว้ให้ได้นะ"
มู่หรงเยียนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
สองหมื่นหน่วยพลังมืด!
นี่มันเงินมหาศาลเลยนะ
แต่
ในสถานการณ์แบบนี้ มู่หรงเยียนกลับหยิบเอาพลังมืดออกมา บอกว่าจะตอบแทนที่พ่อแม่ของลู่สวินเคยช่วยชีวิตฉู่โย่วฉิงไว้เมื่อหลายปีก่อน
เจตนาที่แฝงมานั้น ไม่ต้องพูดก็รู้
จุดประสงค์ของมู่หรงเยียน ลู่สวินหลับตาก็เดาออก
ก็แค่อยากใช้เงินตัดบุญคุณแต่ครั้งนั้น เพื่อไม่ให้ฉู่โย่วฉิงคบหากับลู่สวินต่อ
เออ
นี่มันคิดว่าเขาเป็นไอ้หนุ่มกระจอกงั้นสิ
พวกคนรวยนี่ ทำไมชอบใช้เงินแก้ปัญหานักนะ
คิดว่าเงินมันซื้อได้ทุกอย่างรึไง
"คุณน้า เรื่องตอนนั้นเป็นทางเลือกของพ่อแม่ผมเอง อีกอย่างคนที่ท่านช่วยชีวิตก็ไม่ใช่แค่ฉู่โย่วฉิงคนเดียว คุณไม่ต้องขอบคุณผมเป็นพิเศษหรอกครับ"
ลู่สวินสีหน้าเรียบเฉย นิ้วเรียวผลักการ์ดกลับไป
"ตอนนี้เราพอจะเอามาให้ได้แค่พลังมืดเท่านี้ เรายังมีคฤหาสน์อีกหลังในเมืองหรงเฉิง ถ้าคุณต้องการก็ยกให้คุณได้นะ"
มู่หรงเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเลื่อนการ์ดกลับมาอีกครั้ง
นี่คิดว่าลู่สวินรังเกียจว่าเงินน้อยไปงั้นเหรอ