"ว้าว ปรากฏการณ์ฟ้าดินชัด ๆ"
"ใจเย็น ๆ ที่นี่คือเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ วันไหนไม่มีปรากฏการณ์ประหลาดนั่นแหละถึงจะไม่ปกติ"
ใกล้สนามบินเมืองหลวง ท้องฟ้าเปลี่ยนสีฉับพลัน
กลีบดอกไม้โปรยปรายดั่งสายฝน ราวกับเทพธิดาบนสวรรค์ชั้นเก้าโปรยสายฝนดอกไม้ งดงามตระการตา
ท่ามกลางสายฝันดอกไม้นี้ เงามายาของนกกระเรียนวิญญาณเก้าตัวโผบินผ่านหมู่เมฆ เสียงร้องกังวานใสราวดนตรีสวรรค์
"คุณแม่ดูนั่นเร็ว~"
บนเรือเหาะลำหนึ่งที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวง มีเด็กน้อยเห็นภาพนั้นก็ร้องเรียกแม่อย่างตื่นเต้น
"สายฝนดอกไม้สวรรค์ชั้นเก้าอาบร่างเซียน นกกระเรียนหนึ่งร้องทะลุด่านพลัง นี่มันรากวิญญาณสวรรค์ตื่นขึ้นหรือ?"
เหนือหมู่เมฆ มียอดฝีมือจับจ้องมองลงมา
ผู้คนในเมืองหลวงไม่น้อยถูกปลุกเร้า
ลำแสงสายแล้วสายเล่าพุ่งจากทุกสารทิศมุ่งสู่ต้นตอของปรากฏการณ์
แม้เมืองหลวงจะอุดมด้วยอัจฉริยะ แต่ปรากฏการณ์ระดับนี้ก็ยังควรค่าแก่การไปสืบดูสักครั้ง
ภายในร้านกาแฟ ฉู่โย่วฉิงเปล่งแสงเซียนขาวเรืองรองทั่วร่าง ผิวผุดผ่องดั่งหยก เกศาหนาสะบัดพลิ้วไร้ลม ทุกปอยผมราวกับโปรยประกายดาว
มู่หรงเยียนกำมือแน่น ดวงตาฉายแววปีติอย่างบ้าคลั่งและเปียกชื้น
หลายวันที่ผ่านมา เพื่อรากวิญญาณโบราณของลูกสาว มู่หรงเยียนเรียกได้ว่าหมดทั้งเรี่ยวแรงและใจ
นางพาฉู่โย่วฉิงเร่ร่อนไปทั่วเมืองหลวง วิงวอนขอความช่วยเหลือ พยายามหาซื้อปราณบรรพกาล
กว่าจะสืบทราบว่าตระกูลเหอมีปราณบรรพกาล กลับถูกตระกูลเหอฉวยโอกาสข่มขู่
เพราะเรื่องนี้ แม่ลูกทะเลาะกันไม่ใช่ครั้งเดียว เกือบจะแตกหัก