แดนลี้ลับหลุมลึก
ชั้นที่สิบสี่
“มนุษย์ที่น่ารังเกียจ!”
“ฆ่าพวกมัน!”
ฝูงมารกรูเข้าโจมตี
แดนลี้ลับหลุมลึกแห่งนี้คุมขังชนต่างเผ่าพันธุ์เอาไว้ ดูท่าแล้วส่วนใหญ่จะเป็นเผ่ามาร
เผ่ามารดุร้ายเป็นพิเศษ แถมยังมีความสามารถในการขยายพันธุ์ที่ยอดเยี่ยม ต่อให้แดนลี้ลับหลุมลึกเคยเลี้ยงดูเผ่าพันธุ์อื่นอยู่บ้าง ตอนนี้ก็อาจกลายเป็นอาหารของเผ่ามารไปหมดแล้ว
บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้ แดนลี้ลับแห่งนี้ถึงได้เกิดปัญหา
หากเป็นเผ่าพันธุ์อื่น ในแดนลี้ลับที่ไร้พลังมืด พลังนั้นยากจะเติบโต
แม้จะขยายพันธุ์ออกลูกหลาน ลูกหลานก็ไม่สามารถเติบใหญ่ได้
เผ่ามารนั้นต่างออกไป
พวกมันสามารถกลืนกินเผ่าพันธุ์ดวงดาวประหลาดเพื่อเพิ่มพลัง
“ตูม!”
ออดรีย์ลงมือเต็มที่ ปลดปล่อยสายฟ้าออกมาเป็นระลอก สังหารเหล่ามารพวกนี้
“ตูมๆๆๆ~”
ลู่สวินรวดเร็วกว่าเธออีก
เขาขว้างลูกไฟออกมาราวกับไม่เสียเงิน
ออดรีย์ยังไม่ทันได้ฆ่ามารไปกี่ตัว ลู่สวินก็เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว!
“3885 แต้ม ไม่เลวเลย”
หลังเก็บกวาด ดูเหมือนลู่สวินตั้งใจจะยั่วโมโหหล่อน เขาจึงท่องจำนวนแต้มของตัวเองออกมาดังๆ
“น่าชังนัก!”
ออดรีย์กระทืบเท้าปึงปัง
ความชำนาญด้านเวทมนตร์สายฟ้าของหล่อนยังไม่ถึงขั้นสี่ ประสิทธิภาพในการสังหารศัตรูจึงด้อยกว่าลู่สวินมาก
ตอนนี้ แต้มของหล่อนทิ้งห่างลู่สวินมากแล้ว
“แล้วเสียงปรบมือล่ะ?”
ลู่สวินจำต้องเตือน
ดังนั้น ออดรีย์ที่เพิ่งกระทืบเท้าด้วยความโมโหเมื่อครู่นี้ จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม “ลู่ ท่านช่างเป็นบุรุษผู้สง่างามดุจพญาอินทรี...”
ลู่สวินสมใจ จากไป
ยิ่งลงลึกเท่าไหร่ ทางผ่านไปยังชั้นถัดไปก็ยิ่งน้อยลง การหาประภาคารมักต้องใช้เวลาไม่น้อย
“ท่านพี่ลู่ เราเจอกันอีกแล้ว”
ณ ห้องใต้ดินแห่งหนึ่งที่เป็นที่ตั้งของประภาคาร ลู่สวินพบกับหวังผิงอีกครั้ง
“ลู่สวิน?”
นอกจากหวังผิงแล้ว ยังมีคนรู้จักอีกคน
บนเวทีประลอง ผู้ที่ถูกลู่สวินเอาชนะ เซี่ยอวี่
ข้างกายเซี่ยอวี่ยังมีนักเรียนอีกหลายคน น่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเป่ยโต่วด้วยกันทั้งนั้น
พวกเขาดูเหมือนรู้จักลู่สวิน หลังจากเห็นลู่สวิน ต่างก็จ้องมองมา