ลู่สวินยังไม่รู้ว่าเขาได้จุดประเด็นถกเถียงใหญ่โตแล้ว
ต่อให้รู้ เขาก็ไม่ใส่ใจนัก
เขาไม่ใช่อัจฉริยะ ไม่ใช่คนบ้า เป็นแค่ผู้ครอบครองระบบธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
ตอนนี้ลู่สวินมีความกังวลของตัวเอง
เหตุผลไม่มีอื่นใด
พี่สาวคนสวยผู้นี้ ฟู่เสวี่ย มาอีกแล้ว
“อาจารย์ฟู่”
มองดวงตาหยาดเยิ้มของฟู่เสวี่ยที่จับจ้องมาที่เขาราวกับกำลังพินิจสมบัติล้ำค่าโดยไม่กะพริบตา หัวลู่สวินก็เริ่มโตขึ้น
“ลู่สวิน ชีพจรพิเศษฟ้าดินที่เธอเพิ่งเปิดคือชีพจรวิญญาณใช่ไหม”
ฟู่เสวี่ยถาม
“ครับ อาจารย์”
ลู่สวินตอบ
“ทั้งเปิดชีพจรยุทธ์และชีพจรวิญญาณ แถมยังเปิดเป็นชีพจรพิเศษฟ้าดินทั้งคู่ พรสวรรค์ของเธอนั้นหาได้ยากในโลก แต่เธอรู้ไหมว่าการทำเช่นนั้นอันตรายแค่ไหน”
ฟู่เสวี่ยถามอีก
“อาจารย์ ผมรู้สึกว่ายังไหวครับ”
ลู่สวินตอบกลับ
“ข้ามีวิชาหนึ่งที่อาจช่วยแก้ปัญหานี้ให้เธอได้ ผู้บริหารสถาบันก็อยู่ที่นี่หมด ตั้งแต่วันนี้ไป ครูที่ปรึกษาของเธอจะเปลี่ยนเป็นข้า ต่อไปข้าจะรับผิดชอบเธอ”
ฟู่เสวี่ยขึ้นเสียง หนักแน่น ไม่เปิดให้โต้แย้ง
มาแล้ว นางมาแล้ว
หัวลู่สวินโตกว่าฟักทองอีก
เธอมีศิษย์ร่างศักดิ์สิทธิ์ดาราอยู่แล้วนี่นา
ทำไมถึงจ้องแต่ตัวเองนะ
พี่สาวคนสวย เธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้
“ผู้อาวุโสฟู่ ท่านชักไม่เห็นแก่พวกพ้องแล้วนะ”
เสียงเกียจคร้านของเฟ่ยไท่เออดังขึ้น
คนกอบกู้สถานการณ์มาแล้ว
อาจารย์เฟ่ย มาถูกจังหวะเกินไปแล้วครับ
ลู่สวินกดไลค์ให้เขา
“อาจารย์ ท่านมาได้แล้ว ชีพจรที่ผมเปิดเป็นยังไงบ้างครับ”
ลู่สวินรีบวิ่งเข้าไปหา
“ดี ดี สมเป็นศิษย์ของข้าเฟ่ยไท่เออ”