คำพูดของหวังฉวินอวิ๋นทำให้สีหน้าของมู่หรงเยียนดูแย่ลง
เพราะป้ายผ่านทางนั่นมาถึงอย่างน่าสงสัยเกินไป
หลายปีมานี้หลังจากฉู่ยวี่ผิงหมดอำนาจ ทรัพยากรที่ได้จากตระกูลฉู่ก็ไม่มากนัก พลังอยู่แค่ขั้นสามระดับกลาง
ส่วนพี่ใหญ่ของฉู่ยวี่ผิง ฉู่ยวี่เฉียง อยู่ขั้นสามระดับสูงสุดแล้ว ห่างจากขั้นสี่เพียงก้าวเดียว
หลายปีมานี้ ฉู่ยวี่เฉียงออกไปทำกิจกรรมทุกที่ ขยายธุรกิจให้ตระกูลฉู่ และมีความสัมพันธ์กับคนในกรมยุทธ์พอสมควร
ดังนั้น เมื่อกรมยุทธ์ส่งคนนำป้ายผ่านทางมาให้ หวังฉวินอวิ๋นจึงตัดสินว่าป้ายนี้ต้องเป็นน้ำใจจากกรมยุทธ์ที่มอบให้ฉู่ยวี่ผิงเพราะเห็นแก่หน้าฉู่ยวี่เฉียงแน่นอน
ตอนนั้นหวังฉวินอวิ๋นคิดจะแย่งป้ายนั่น
ถ้าไม่ใช่มู่หรงเยียนยอมตายก็ไม่ให้ ป้ายผ่านทางนั่นอาจถูกแย่งไปแล้ว
"น้องเยียน ยวี่ผิงเป็นแบบนี้แล้ว ป้ายผ่านทางเจ้าเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ สู้ให้ฉู่เซวียนดีกว่า ยังไงเขาก็เป็นหลานของเจ้า ส่วนอาการบาดเจ็บของยวี่ผิง พวกเราทั้งครอบครัวจะช่วยกันคิดหาทางรักษาให้ เจ้าว่าอย่างไร?"
ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงคนหนึ่งของฉู่ยวี่ผิงถอนหายใจแล้วเกลี้ยกล่อม
"ใช่แล้ว น้องเยียน ถ้าเมื่อเดือนก่อนเจ้ายอมเอาป้ายผ่านทางออกมา บางทีคงไม่มีเรื่องวันนี้..."
คนตระกูลฉู่อีกคนเกลี้ยกล่อม
"พวกเจ้า..."
เมื่อเห็นทุกคนเข้าข้างหวังฉวินอวิ๋น จ้องแต่ป้ายผ่านทาง แต่ไม่มีใครเอ่ยถึงวิธีรักษาที่เป็นรูปธรรม มู่หรงเยียนก็โกรธจนพูดไม่ออก
คนตระกูลฉู่พวกนี้ ไม่คิดจะออกเงินแม้แต่นิดเดียว
"ข้าจะขายป้ายผ่านทางทิ้ง ก็ไม่ให้พวกเจ้า!"
มู่หรงเยียนหน้าสวยเย็นชา
"ขาย? ป้ายผ่านทางนี่ไม่ใช่ของเจ้า เจ้าจะขายด้วยสิทธิ์อะไร"
หวังฉวินอวิ๋นหัวเราะเย็นเยียบ
"จะไปปรึกษากับนางทำไม เรื่องของตระกูลฉู่ ยังไม่ถึงคราวให้นางคนนอกมาชี้ขาด มู่หรงเยียน วันนี้ป้ายผ่านทางนี่ เจ้าจำใจต้องเอามาให้ได้!"
ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน
"ท่านอา..."
มู่หรงเยียนสีหน้าหนักอึ้ง
อีกฝ่ายคือท่านอาหลวงของสามีนาง ฉู่หยวน
ฉู่หยวนไม่ใช่ขั้นสี่ ปีนี้แปดสิบกว่าปีแล้ว พลังบำเพ็ญเพียงขั้นสามระดับกลาง
สถานะของฉู่หยวนในตระกูลฉู่พิเศษมาก เพราะพ่อแม่ตายเร็ว เขาจึงเป็นคนเลี้ยงดูพี่น้องเติบใหญ่