"อ๊าก..."
เสียงร้องโหยหวนแหลมก้องฟ้า เหล่าเผ่ามารที่หลงเหลือร่วงหล่นดั่งใบไม้แห้งในฤดูใบไม้ร่วง
ในเวลาเพียงชั่วครู่ กองกำลังเผ่ามารที่มีถึงสองขั้นห้าก็ถูกหร่านปิงสังหารจนสิ้นซาก
ไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว
แม้แต่เหล่าเผ่ามารขั้นสี่ที่ทุ่มใช้ไพ่ตายปกป้องชีวิต ก็ไร้ประโยชน์
เมื่อเผชิญหน้ากับความแตกต่างด้านพลังอันมหาศาล ไพ่ตายใด ๆ ของพวกมันก็ดูซีดเซียวไร้พลัง
หลังจากสังหารเผ่ามารกลุ่มนี้แล้ว กลิ่นอายบนร่างหร่านปิงก็เริ่มสงบลง
ทันใดนั้น นางรู้สึกถึงบางอย่าง ร่างกายราวกับแสงสายฟ้าแลบ หายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา
"ถูกพบแล้ว!"
ลู่สวินที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดสะดุ้งเฮือก ตัวหายวับไปจากจุดเดิมทันที
และในชั่วขณะที่เขาหายไป ร่างของหร่านปิงก็ปรากฏขึ้นตรงที่ที่เขาเคยอยู่
ฝ่ามือที่ดูราวกับสะเปะสะปะ กลับทำให้ต้นไม้ ดิน และหินในรัศมีสิบจ้างกลายเป็นผุยผง แม้แต่อากาศยังถูกแรงสั่นสะเทือนจนแตกตัวเป็นอนุภาคที่เล็กลง
และเมื่อสัมผัสได้ว่าลู่สวินหลบหนีไป ร่างนางมิได้หยุดชะงัก ไล่ตามไปราวกับเงาตามตัว
"ความเร็วร้ายกาจอะไรเช่นนี้!"
ลู่สวินได้ลิ้มรสความสิ้นหวังของสองเผ่ามารขั้นห้า
หร่านปิงรวดเร็วเกินไปแล้ว
นางไม่ได้ใช้วิธีใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายผ่านมิติ มีเพียงความเร็วของร่างกายล้วน ๆ ที่รวดเร็วจนแทบหยุดหายใจ
แม้แต่พลังพิเศษแห่งจุดลมปราณที่ลู่สวินภาคภูมิใจ ยังเกือบตามความเร็วของนางไม่ทัน
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคืออานุภาพในทุกการเคลื่อนไหวของนาง
สองมือหยกที่ดูบอบบางนั่น กลับแฝงพลังทำลายล้างดั่งพังภูผาทลายขุนเขา
ไม่ว่าเจ้าจะปล่อยอาวุธป้องกันกายใดออกมา ใช้วิชาลับปกป้องชีวิตชนิดใด ก็ยากจะต้านทานฝ่ามือที่ดูเรียบง่ายนั่นได้
สองเผ่ามารขั้นห้า ตายอย่างไม่เสียเปล่า
ขั้นหก เป็นจุดแบ่งแยกด้านพลังอย่างแท้จริง