"ลู่สวิน แกกล้าเอารองเท้าปามาตรึง!!"
หลินเยียนโกรธจนตัวสั่น รอยรองเท้าบนหน้าเจ็บแสบร้อนผ่าว สายตาแปลก ๆ จากเพื่อนนักศึกษารอบข้างยิ่งทำให้เขาอับอายจนแทบบ้า
"ลู่สวิน!"
เหอเซียวเองก็เห็นลู่สวินเช่นกัน
เหตุการณ์หน้าที่ร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อนยังติดตาอยู่
ครั้งนั้น ลู่สวินโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เขากระอักเลือด ร่างกายบาดเจ็บภายในอยู่บ้าง
ผ่านไปหลายวัน อาศัยยารักษา อาการบาดเจ็บของเขาฟื้นฟูเกือบหมดแล้ว
เจ้าหมอนี่จึงอยากล้างแค้นชำระแค้น
ถึงได้มาหาหลินเยียนที่อยู่โรงเรียนเดียวกับลู่สวิน อยากสืบเบื้องหลังของลู่สวิน
ไม่คิดว่าจะถูกลู่สวินได้ยินเข้าพอดี
"เป็นไง อนุญาตให้แกลอบวางแผนสกปรกลับหลังฉัน แต่อนุญาตให้ฉันสั่งสอนแกต่อหน้าไม่ได้งั้นสิ?"
ลู่สวินลุกขึ้นยืนด้วยเท้าเปล่า ไป๋เสี่ยวฉลาดคาบรองเท้าแตะที่เขาปาออกไปมาให้ เขาเอามือลูบหัวแมวไปมา "เพื่อนร่วมชั้นหลิน นินทาลับหลังคนอื่นน่ะ มันโดนผลกรรมได้ง่าย ๆ นะ"
"แก!"
ด้วยความโกรธ หลินเยียนกำลังจะบอกว่าถ้าแน่จริงก็ขึ้นเวทีประลอง แต่พอคิดอีกที ดูเหมือนเขาจะสู้ลู่สวินไม่ได้
สีหน้าหลินเยียนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สุดท้ายกัดฟันพูดว่า "ลู่สวิน อย่าคิดว่ามาตรึงจัดการแกไม่ได้ ท่านพี่เหอ ได้โปรดให้ความเป็นธรรม สั่งสอนเจ้าเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี้ที..."
"พอได้แล้ว!"
เหอเซียวขัดคำพูดของหลินเยียน เสียงเย็น "ลู่สวิน เจ้านี่ช่างหยิ่งผยองนัก แต่ข้าขอเตือนเจ้า กฎของวิทยาลัยข้อสาม ห้ามทะเลาะวิวาทในที่สาธารณะ"
"ท่านพี่เหอ..."
คำพูดของเหอเซียวทำให้หลินเยียนคาดไม่ถึง
เดิมทีหลินเยียนหวังพึ่งเหอเซียวสั่งสอนลู่สวินสักชุด แต่เหอเซียวผู้เป็นถึงรุ่นพี่ปีสอง ขอบเขตทะเลลมปราณขั้นสี่ กลับเอากฎวิทยาลัยมาข่มลู่สวิน