“พวกเราไปกันเถอะ”
ภายในร้านอาหาร ลู่สวินพาหญิงสาวทั้งสองจากไป
เรื่องวุ่นวายที่ริเริ่มโดยหลิวเหมยก็ปิดฉากลงด้วยประการฉะนี้
“พี่เฉียง...ฮือ ๆ ๆ”
หลิวเหมยปิดบังใบหน้าบวมแดง ทรุดตัวลงร่ำไห้อย่างไม่อาจควบคุม
“ลู่สวิน ข้าจะฆ่าเจ้า!”
หลินเฉียงที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้นโกรธจัด หยิบยันต์วิญญาณแผ่นหนึ่งแล้วพุ่งออกไป
“เหมียว~”
ลู่สวินและอีกสองคนเพิ่งออกจากร้านอาหาร เจ้าไป๋เสี่ยวในอ้อมแขนก็ร้องออกมาอย่างกะทันหัน
“ระวัง!”
เปลือกตาของลู่สวินกระตุกวาบ ไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะบดขยี้ยันต์กระดิ่งทองแผ่นหนึ่ง
ยันต์กระดิ่งทองที่เฟ่ยไท่เออมอบให้เขามีมากกว่าหนึ่งแผ่น หากแต่มีถึงสามแผ่นเต็ม ๆ
หลังจากมอบให้ไป๋หลิงไปหนึ่งแผ่น ในมือเขายังเหลืออีกสองแผ่น
ลำแสงสีทองปรากฏขึ้นฉับพลัน กระดิ่งทองยักษ์ที่อักขระเวทหมุนวนปกคลุมทั้งสามคนไว้ในพริบตา
“ฟุบ!”
หลินเฉียงที่เพิ่งพุ่งตัวออกไปชนเข้ากับกระดิ่งทองอย่างจัง ถูกกระแทกกระเด็นกลับไป ชนเข้ากับร่างของหลิวเหมย ทั้งคู่ลอยละลิ่วไปด้วยกัน ร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง และสลบไสลไปพร้อมกัน
“ตูม!”
เกือบจะในวินาทีเดียวกัน ประกายดาบอันเฉียบคมสายหนึ่งฟาดฟันลงบนกระดิ่งทองอย่างรุนแรง จนอักขระเวทกระจัดกระจาย
กระดิ่งทองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นผิวปรากฏรอยร้าวละเอียด
“ขั้นสี่!”
แววตาของลู่สวินเคร่งขรึม
ผู้ที่ลอบโจมตีเขา คือยอดเซียนขั้นสี่!
ยังดีที่เขามียันต์กระดิ่งทอง
“ตูม ตูม ตูม~”
ร่างหนึ่งในชุดรัดรูป สวมหน้ากากปรากฏกายขึ้นภายนอก
เขาโจมตีดั่งคลื่นซัด ดาบศึกในมือแปรเปลี่ยนเป็นประกายเย็นเยียบปกคลุมทั่วฟ้า ฟาดฟันกระดิ่งทองที่สั่นคลอนใกล้พังทลายอย่างบ้าคลั่ง