"ว้าว มีรางวัลสุดยอดด้วยหรือ?"
"เมืองใต้ดิน... ข้างในคงเต็มไปด้วยคนต่างเผ่าพันธุ์ และอยู่ชั้นสิบแปดของแดนลี้ลับ พวกเรานักศึกษาปีหนึ่งมือใหม่คงอย่าได้คิดเลย"
"ใช่แล้ว รางวัลสุดยอดนี้ต้องเป็นของรุ่นพี่ปีสามปีสี่แน่นอน"
ข่าวเรื่องรางวัลสุดยอดทำให้นักศึกษาคึกคักขึ้นมาชั่วขณะ
แต่แล้วนักศึกษาบนยานบินก็ได้สติว่าพวกตนเป็นเพียงปีหนึ่งเท่านั้น
รางวัลสุดยอดนี้ย่อมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา
นั่นทำให้นักศึกษาหลายคนที่คิดว่าตัวเองพอมีฝีมือรู้สึกหดหู่ เอาแต่บ่นว่าเกิดมาผิดเวลา
"ดูเหมือนแดนลี้ลับนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ"
นึกถึงคำพูดของออดรีย์ ลู่สวินก็คิด
กฎการทดสอบคือการสนับสนุนให้นักศึกษาลงไปเรื่อย ๆ
ทุกชั้นที่ลงไป คะแนนก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดวงดาวตัวเดียวกัน ถ้าได้ 1 คะแนนที่ชั้นแรก ชั้นสองก็ 2 คะแนน ชั้นสามก็ 3 คะแนน... ไปจนถึงชั้นสิบแปดก็ 18 คะแนน
ในสถานการณ์เช่นนี้ การไปฆ่าที่ชั้นสิบแปดสักตัวหนึ่ง ก็เท่ากับนักศึกษาชั้นแรกฆ่า 18 ตัว
นักศึกษาที่หวังชิงอันดับหนึ่งคงพากันแย่งลงไปข้างล่าง
การตั้งรางวัลสุดยอดยิ่งกระตุ้นพวกเขามากขึ้นไปอีก
อีกอย่าง แค่ทำลายประภาคารของเมืองใต้ดินและชิงผลึกแกนกลางแดนลี้ลับบนประภาคารมา ก็ได้ตั้ง 10,000 คะแนน
นั่นไม่เร็วกว่าการฆ่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดวงดาวหรือ? นั่นมัน 10,000 คะแนนเลยนะ
ต้องฆ่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดวงดาวอีกเท่าไหร่ถึงจะได้คะแนนมากขนาดนั้น?
ลู่สวินกล้ารับประกันเลยว่า พอเข้าแดนลี้ลับเท่านั้น คงมีนักศึกษาฝีมือดีมุ่งตรงไปยังชั้นสิบแปดทันที
แน่นอนว่า ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะมุ่งไปได้ทันที
ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าในแดนลี้ลับเป็นอย่างไรกันแน่ สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดวงดาวกับคนต่างเผ่าพันธุ์ในนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน
"น่าเสียดายที่ข้าอยู่ชั้นแรก... หวังว่าจะทันเวลา"
ลู่สวินเริ่มคำนวณ
เขาเป็นปีหนึ่ง ตอนเข้ามาจึงอยู่ชั้นแรก ซึ่งเป็นการปกป้องนักศึกษาปีหนึ่งคนอื่น ๆ
เพราะยิ่งลงลึกไปเท่าไร สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ดวงดาวก็ยิ่งแข็งแกร่ง
แม้แต่ในมหาวิทยาลัยชิงเป่ย พลังต่อสู้ของเขาก็มากกว่านักศึกษาปีสามปีสี่จำนวนไม่รู้เท่าไหร่
ลู่สวินจึงคว้าแชมป์กลุ่มปีหนึ่งได้อย่างไม่ยาก