"ติ๊ง~"
เสียงล็อกประตูดังขึ้นเบาๆ แล้วค่อยๆ เปิดออก
ลู่สวินแบกออดรีย์มาถึงหน้าประตูหอพักของเธอ จึงค่อยๆ วางเธอลง
"ลู่ ไม่ช่วยฉันเข้าไปหน่อยเหรอ?"
เมื่อเห็นว่าลู่สวินไม่มีท่าทีจะทำอะไรต่อ ออดรีย์ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีครามของเธอมีน้ำใสเอ่อคลอ ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย เผยท่าทางเขินอายและคาดหวัง
ปลายนิ้วของเธอดึงแขนเสื้อของลู่สวินไว้เบาๆ ราวกับลูกแมวน้อยที่ไม่ยอมปล่อยมือ
"เอ๊ะ ออดรีย์ เธอเป็นอะไรไป?"
ประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออกทันที เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งโผล่หัวออกมา สายตาสอดส่ายระหว่างพวกเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น
"เธอข้อเท้าพลิกน่ะ รบกวนช่วยพยุงเธอเข้าไปหน่อย"
ลู่สวินถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว
"ออดรีย์ ให้ฉันช่วยเธอนะ"
เพื่อนผู้หญิงคนนั้นกระตือรือร้นเข้าไปหา พยุงตัวเธอ
ออดรีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
แต่แล้ว รอยยิ้มก็ผลิบานบนใบหน้าเธอ "เธอมาพอดีเลย มิน่า"
"ข้อเท้าเธอแดงจังเลย มา ฉันพยุงเธอเข้าไป"
มิน่าประคองต้นแขนของออดรีย์ด้วยความเป็นห่วง
"เดี๋ยวก่อน"
ออดรีย์ไม่รีบเข้าห้อง แต่หันหลังไปมองลู่สวินทันที
ดวงตาเธอสุกสว่างดุจดวงดาว เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังที่ไม่ได้ปิดบัง เอ่ยเชื้อเชิญด้วยเสียงอ่อนหวาน:
"ลู่ ขอบคุณที่แบกฉันกลับมา ฉันมีเหล้าน้ำค้างดาราจากหนทางโบราณแห่งดวงดาว ดื่มแล้วเพิ่มพลังจิตได้... มาชิมด้วยกันหน่อยไหม?"
ลู่สวินส่ายหน้า "ไม่ดีกว่า ข้ายังมีธุระ ขอตัวล่ะ"
"เดี๋ยวก่อน"
ออดรีย์เรียกเขาอีกครั้ง เมื่อเห็นลู่สวินหันกลับมา ใบหน้าเธอก็แดงระเรื่อ แต่ก็ยังดึงดันยกมือถือขึ้น
บนหน้าจอ คิวอาร์โค้ดคำขอเป็นเพื่อนปรากฏชัดเจน
"นี่คือ V ที่ฉันสมัครเมื่อสองสามวันก่อน เราเพิ่มเป็นเพื่อนกันเถอะ"
แววตาเธอเร่าร้อน ดุจเปลวไฟเล็กๆ สองดวง จ้องมองลู่สวินเขม็ง เกรงว่าเขาจะปฏิเสธอีกครั้ง
เมื่อต้องเผชิญกับสายตาอันเร่าร้อนเช่นนั้น ลู่สวินก็ยากจะปฏิเสธ ต้องหยิบมือถือออกมาเพิ่มเป็นเพื่อน