"บังเอิญจังเลยนะ?"
แดนลี้ลับหลุมลึกกว้างใหญ่ขนาดนี้ กลับมาเจอกันเร็วนัก มันไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ
ลู่สวินเพิ่งขับไล่มือสังหารขั้นสี่ไปเมื่อกี้
เรื่องนี้ทำให้ลู่สวินอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยอีกครั้ง
"ลู่ นึกไม่ถึงว่าเราจะเจอกันเร็วจัง… เอ๊ะ? ทำไมพื้นที่ตรงนี้ถึงมีเศษอะไรเต็มไปหมด?"
ออดรีย์เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข แต่พูดได้แค่ครึ่งเดียว เธอก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
ลู่สวินใจสั่นวาบ: "เธอก็รู้เรื่องมิติด้วยหรือ?"
"แน่นอนอยู่แล้ว มนต์มิติของฉันน่ะเก่งกาจมากเลยนะ"
ออดรีย์มีสีหน้าภาคภูมิ หยิบไม้เท้าวิเศษเล่มหนึ่งออกมาจากอากาศ แล้วจิ้มไปข้างหน้าเบา ๆ
แสงเจิดจ้างดงามเปล่งประกายจากไม้เท้า ส่องสว่างทั่วบริเวณด้วยสีสันระยิบระยับ
ลู่สวินมองเห็นรอบตัวมีเศษเล็ก ๆ ราวกับฝุ่นละอองอยู่มากมาย
เศษเหล่านี้ดูไม่เหมือนฝุ่น ลู่สวินลองดูแล้วก็พบว่าใช้มือแตะต้องไม่ได้เลย
พวกมันกำลังค่อย ๆ จางหายไป
"นี่คือผลึกเศษมิติ เวลามีใครสักคนเดินทางทะลุมิติจะหลงเหลือทิ้งไว้บ้าง ยังดีที่ฉันมาทันเวลา ไม่งั้นพวกมันคงหายไปหมดแล้ว"
ออดรีย์อธิบาย
ลู่สวินเข้าใจแล้ว
"ลู่ เมื่อกี้เธอสู้กับใครมาหรือเปล่า?"
จากนั้นนางก็ถาม
ลู่สวินพยักหน้า: "อื้ม มีคนมาโจมตีฉัน"
"คนคนนั้นน่าจะถึงขั้นสี่แล้ว และยังมีวิชามิติที่เก่งกาจขนาดนี้ ว้าว ลู่ เธอนี่สุดยอดจริง ๆ ขนาดนี้ยังต้านทานขับไล่มันไปได้"
ออดรีย์มีแววตาเลื่อมใสเต็มเปี่ยม
มาเป็นอีกแล้ว
"ลู่ ฉันไปกับเธอด้วยนะ ถ้ามันยังกล้ามาอีก เราก็จับมือร่วมมือกัน ทำให้มันหนีไปไหนไม่ได้!"