เช้าวันที่สาม ฟ้ายังมืดมิด นักเอาชีวิตรอดจำนวนมากถูกความหนาวเย็นปลุกให้ตื่นขึ้น
พวกเขาส่วนใหญ่ไม่มีผ้าห่ม มีแต่เสื้อผ้าบางๆ ที่ต้องห่อตัวแน่น ๆ กันเป็นก้อน
"วู๊วว——"
ลมหนาวสอดผ่านรอยแตกของกำแพงเข้ามา พัดจนตัวสั่นไปทั้งตัว
เงี่ยหูฟังให้ดี เสียงแซกแซก... เป็นเสียงฝนปรอย ๆ สอดผ่านป่ามากระทบใบไม้
บางคนฝืนใจกลั้นความง่วงนอนหลับต่อ บางคนทนความหนาวไม่ไหวลุกขึ้นมาทำกิจกรรมใกล้กองไฟ
ในแชนแนลภูมิภาค เสียงเรียกร้องหาผ้าห่มเพิ่มขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"หนาวจะตาย ฉันใส่มาแค่เสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้น ทนไม่ไหวจริง ๆ"
"อย่าพูดถึงเลย ทะเลทรายของฉันที่กว้างใหญ่ก็เย็นลงเหมือนกัน"
"พิกัดภูเขาหิมะ สองวันมานี้ฉันเอาดินเหนียวกับหินมาปั้นเป็นเตาไฟแล้ว ฟินสุด ๆ~"
"เมื่อวานฉันเปิดหีบได้เทอร์โมมิเตอร์ ตอนนี้อุณหภูมิข้างนอก 5 องศา"
"นี่มันสัญญาณเตือนก่อนพายุหิมะมา โลกเอาชีวิตรอดใบนี้กำลังเตือนให้เราเตรียมตัวแต่เนิ่น ๆ"
"ใครเปิดหีบได้ผ้านวมมาบ้าง ฉันขอแลกด้วยกาแฟ"
"กาแฟอะไรกัน อีกสองวันวางไว้ในบ้านก็แข็งเป็นแท่งน้ำแข็งแล้ว"
"ในภูมิภาคเราเหลือ 99,312 คน คนที่มีผ้าห่มบาง ๆ น่าจะไม่เกิน 1,000 คนด้วยซ้ำ นายยังจะมาหาแลกผ้านวมอยู่อีกเหรอ? มีเวลาว่างแบบนี้ ไปเรียนวิธีปั้นเตาไฟกับปล่องควันจากท่านภูเขาหิมะคนนั้นดีกว่า"
"กระท่อมไม้ระดับ 1 เนี่ยลมโกรกจริง ๆ มีเตาไฟก็ไร้ประโยชน์"
"ฉันเห็นในกลุ่มสมาคมพ่อค้าว่ามีคนสร้างกระท่อมไม้ระดับ 3 ได้แล้ว กำแพงสองชั้นอบอุ่นกันลมได้ อยากผ่านพายุหิมะไปได้ต้องอัปเลเวลให้ถึงระดับ 3 อย่างน้อย"
เหล่านักเอาชีวิตรอดส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันไปมาจนฟ้าสาง หมอกหนารอบที่พักพิงเริ่มจางหายไป
แม้ยังมีฝนปรอย ๆ พวกเขาก็ถือขวานหิน ออกไปตัดต้นไม้ท่ามกลางลมหนาว