"เออ ไปขุดแร่เถอะ ฝนไม่ใหญ่หรอก อย่าหาข้ออ้างพักผ่อน"
เจียงเมียนนึกถึงสีหน้าของพ่อหวังเถิงแล้วคิดว่าควรจะวางท่าดุ ๆ กับเขาไว้หน่อย
คนที่เกี่ยวข้องกับหวังเถิงได้ หน้าก็ไม่หนาบางทั่วไป
ถ้าไม่ใช่เพราะรหัสผู้เอาชีวิตรอดของคนนี้ไม่เหมือนกับของหวังเถิง เห็นชัดว่าเป็นคนละคน เจียงเมียนก็แทบจะคิดว่านี่คือคนคนเดียวเปิดสองไอดี
ในโลกความเป็นจริง คนสองคนนี้อาจจะรู้จักกันด้วยซ้ำ
พ่อลูก เพื่อน พี่น้อง หรือความสัมพันธ์แบบอื่น
ข้อความส่งไปได้ไม่ถึงสองวินาที พ่อของหวังเถิงก็ตอบกลับมาท่าทางน่าสงสาร:
"พี่ครับ อากาศหนาวนะ อุณหภูมิสี่ห้าองศา แต่ผมยังใส่เสื้อแขนสั้นอยู่เลย"
เจียงเมียนตอบกลับเสียงเย็น:
"ถ้ารู้สึกหนาวก็ยิ่งควรไปขุดแร่ ขยับตัวไปมาก็อบอุ่นขึ้นเอง"
ถ้าเป็นตอนเจอกันครั้งแรกเมื่อวาน เจียงเมียนอาจจะซื้อเสื้อคลุมหนังสัตว์ในตลาดซื้อขายส่งให้อีกฝ่ายสักตัว
แต่ตอนนี้เขาไม่มีความเวทนากับพ่อของหวังเถิงแม้แต่น้อย
เขายังใจดีเกินไป
แค่ลูกจ้างปากหวานคนหนึ่ง ไม่คุ้มค่า
วันที่สาม ไม่มีใครในแชนแนลภูมิภาคเจอหีบสมบัติสัมฤทธิ์
รางวัลของหีบระดับนี้ถือว่าอุดมสมบูรณ์มาก ไอเทมอะไรก็ตามที่เปิดได้จากหีบนั้น ล้วนทำให้ทั้งภูมิภาคฮือฮาได้ทั้งนั้น
คาดว่าอีกสามห้าวันถึงจะโผล่กลางป่า และจะต้องมาพร้อมกับสัตว์กลายพันธุ์ที่ดุร้ายกว่าเดิมแน่นอน
นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้ในทั้งภูมิภาค มีแค่เจียงเมียนคนเดียวที่มีบุหรี่อยู่ในมือ
และคนที่มีแร่อยู่ใกล้ที่พักพิง คงไม่ใช่แค่พ่อของหวังเถิงคนเดียวแน่นอน
ดังนั้นตอนนี้น่าจะเป็นพ่อของหวังเถิงที่ต้องมาอ้อนวอนเขาต่างหาก
เธอไม่ทำ คนอื่นก็มีคนทำ
เจียงเมียนพบว่าประโยคนี้ของโจวเสวียนบางทีก็ใช้ได้จริง ๆ