จ้าวหลันมองท้องฟ้า เห็นว่าเริ่มเย็นมากแล้ว แต่หลี่ชิงซงยังไม่กลับมา ปกติออกไปขุดสมุนไพร ป่านนี้ก็กลับมาถึงบ้านแล้ว
นางรู้สึกใจไม่ดี ราวกับกำลังจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น หัวใจพลันกระสับกระส่าย
นางรีบกลับเข้าไปในบ้าน กำชับเด็กทั้งสามคนว่า “อยู่บ้านกันดี ๆ อย่าวิ่งซน แม่จะไปดูที่เชิงเขาว่าทำไมพี่ใหญ่ของพวกเจ้าถึงยังไม่กลับมาเสียที
เสี่ยวเหลียน ชิงเหอ ดูแลพี่รองให้ดีนะ แม่ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”
หลี่ชิงเหอพยักหน้า “ท่านแม่ไปเถอะ ข้าจะดูแลพวกนางให้ดี”
จ้าวหลันรีบร้อนออกไป ไกลออกไปนางเห็นแม่ม่ายอู๋กำลังลงมาจากเขา จึงรีบวิ่งเข้าไปหา “พี่สะใภ้อู๋ ท่านลงมาจากเขา เห็นชิงซงบ้านข้าบ้างไหม?”
แม่ม่ายอู๋ส่ายหน้า “ข้าไม่กล้าเข้าไปในเขาลึก ๆ อยู่แค่เชิงเขา ไม่เห็นเขาเลย”
จ้าวหลันยิ่งเป็นห่วงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิงซงคงไม่ได้เข้าไปในเขาลึก ๆ เองหรอกนะ? พอคิดได้ดังนั้น นางก็รีบวิ่งไปทางเชิงเขา
เมื่อใกล้ถึงเชิงเขา นางเห็นคนที่ไปทำงานในนาให้ตระกูลหลี่กำลังกลับมา จึงรีบวิ่งเข้าไปหา ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่เอ้อร์จู้ก็พูดขึ้นว่า
“จ้าวหลัน เจ้าไม่อยู่บ้านทำมื้อเย็น วิ่งมาทำอะไรที่นี่?”
หลี่โส่วเถียนส่งเสียงฮึดฮัด “สะใภ้รอง เจ้านี่ชักจะไร้ระเบียบขึ้นทุกวัน ไม่เห็นหรือว่าพวกผู้ชายทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน เจ้าไม่อยู่บ้านเตรียมข้าวปลาให้เรียบร้อย ยังจะวิ่งเพ่นพ่านไปไหนอีก?”
หลี่ต้าจ้วงพูดจาเหน็บแนม “วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่อง ไม่รู้จักคิดถึงสามีตัวเองบ้างเลย น้องรอง เจ้าใจดีกับเมียเกินไปแล้ว ถ้าเป็นข้า คงตบสั่งสอนไปนานแล้ว”
หลี่เอ้อร์จู้ทำหน้าบึ้งตึง ตวาดว่า “จ้าวหลัน วัน ๆ ไม่ก่อเรื่องแล้วจะอยู่ไม่สุขหรือไง? มีแต่ทำให้ข้าอับอาย ยังไม่รีบกลับไปทำกับข้าวอีก!”