หลิวซานพาอู๋เฉียนเหนียงกลับมา พลางยิ้มกริ่มเอ่ยว่า “หัวหน้าใหญ่เจอสาวงามคนหนึ่ง ถึงอายุจะมากไปหน่อย แต่ก็ยังมีเสน่ห์เหลืออยู่ไม่น้อย!
พากลับไปให้ท่านหมีเฒ่าสิ
เขาชอบแม่ม่ายสาวรสจัดแบบนี้ที่สุด!”
สยงป้าหัวเราะเสียงดัง “ทำได้ดีมาก มีรางวัลให้อย่างงาม พากลับไป!”
ตอนนี้พวกเขายึดครองเมืองชิงเฟิงทั้งเมืองแล้ว เพียงแต่เสบียงกับน้ำดื่มเริ่มเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ
รอชิงเสบียงมาเพิ่มอีกสักหน่อย แล้วค่อยพาพี่น้องไปที่อื่น!
หลี่หว่านซิ่วหันกลับไปมองอู๋เฉียนเหนียงที่ก้มหน้าเดินตามหลังมา ก่อนแค่นหัวเราะเบา ๆ สมแล้วที่นางกับหวังชุ่ยหลันมีสายเลือดเดียวกัน ต่างก็ยั่วยวนผู้ชายเก่งทั้งคู่!
จากนั้นนางก็คล้องแขนสยงป้าแล้วเขย่าไปมา “พี่สยง ข้าเหนื่อยแล้วเจ้าค่ะ!”
สยงป้าหัวเราะเสียงดัง “สาวน้อยเหนื่อยแล้วหรือ มาเถอะ พี่สยงจะแบกเจ้าไปเอง!”
หลี่หว่านซิ่วยิ้มกริ่มกระโดดขึ้นหลังเขา โอบคอเอาไว้ แล้วกระซิบเสียงหวานข้างหู “พี่สยงดีกับข้าจริง ๆ!”
ร่างกำยำของสยงป้าสั่นสะท้านไปทั้งตัว รู้สึกเคลิบเคลิ้มไปหมด!
สาวน้อยคนนี้ตัวไม่โต แต่รู้จักยั่วผู้คนไม่น้อยเลย
คนอื่น ๆ ส่งเสียงแซว “พี่สยงช่างเก่งกาจนัก ออกไปเที่ยวคราวเดียวก็แบกเมียกลับมาได้คนหนึ่ง!”
สยงป้าหัวเราะเสียงดัง “ไป กลับกัน!”
ในขุนเขาใหญ่ หลี่หลี่เจิ้งตะโกนเสียงดัง “ไป ออกเดินทาง!
คราวนี้เราต้องรวบรวมกำลังเดินให้เร็ว พยายามออกจากขุนเขาใหญ่แห่งนี้ให้ได้ภายในสี่ห้าวัน
ทุกคนมั่นใจหรือไม่!”
แม่เสือหวังยิ้มตอบ “เมื่อคืนกินเนื้อจนอิ่มแรง ยังไม่ได้ออกแรงกันเลยเจ้าค่ะ ต้องมีแรงแน่นอน!”