หลี่หว่านซิ่วที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมลานบ้าน มองหลี่หว่านชิงซึ่งถูกจูงเข้ามา พลางกำชายเสื้อแน่นจนมือแทบจิก
ทำไมคนโง่อย่างนางถึงได้มีอาสะใภ้รองกับพี่ชายรองคอยดีกับนางขนาดนี้ ของอร่อยหรือของเล่นอะไร พวกเขาก็เก็บไว้ให้นางทั้งนั้น
ส่วนพี่ชายคนโตของนางเอาแต่ใช้ให้นางทำงาน ราวกับใช้สาวใช้ น้องชายก็เอาแต่แย่งของกินของนาง
แม้แต่แม่ก็เอาแต่สั่งให้นางทำงาน บอกว่านางเป็นแค่เด็กผู้หญิง จะได้กินของดี ๆ อะไร สักวันก็ต้องไปเป็นคนของบ้านอื่นอยู่ดี
ทำไมกัน นางถึงสู้คนโง่คนหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ
คราวก่อนตกน้ำ ทำไมถึงไม่จมน้ำตายไปเสีย
นางจ้องหลี่หว่านชิงเขม็ง
ขณะที่หลี่หว่านชิงเดินอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง คล้ายถูกอะไรบางอย่างที่ชั่วร้ายจับจ้อง
นางหันกลับไปกวาดตามองรอบหนึ่ง แต่ไม่เห็นใครจ้องนางอยู่
ดูท่านางต้องระวังตัวให้มากขึ้น พลังพิเศษทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางไวเหนือคนทั่วไป นางไม่มีทางรู้สึกผิดไปได้
หลี่หว่านซิ่วกำมือแน่น คนโง่นั่นทำไมถึงได้ประสาทไวขึ้นขนาดนี้ นางแค่จ้องไปครั้งเดียวก็เกือบถูกจับได้แล้ว
ตอนนั้นเอง หลี่ต้าจู้ก็พาผู้ใหญ่บ้านรีบร้อนมาถึง
หลี่โส่วเถียนรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที “ผู้ใหญ่บ้าน ในที่สุดท่านก็มาสักที เสบียงในห้องใต้ดินบ้านข้าถูกขโมยไปหมด ไม่เหลืออะไรเลย
ท่านรีบไปดูด้วยกันเถอะ”
ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านหลี่เจียชื่อหลี่โส่วอี้ ปีนี้อายุราวสามสิบกว่า เป็นชาวนาร่างค่อนข้างผอม สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเทาอ่อน คิ้วเข้มตาโต ใบหน้าซูบผอม ดูสะอาดคล่องแคล่ว
เขาพยักหน้า “ไปเถอะ ไปดูกัน”
จากนั้นทุกคนก็ไปถึงห้องใต้ดินหลังบ้าน พอลงไปก็เห็นว่าข้างในว่างเปล่า นอกจากกำแพงรอบด้านแล้วไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย