หลี่หว่านชิงกับคนอื่น ๆ กลับมาแล้ว พวกนางนำผักป่ามาล้างที่ริมแม่น้ำ
วันนี้เก็บมาเยอะ กินไม่หมด จึงลวกผักป่าส่วนหนึ่งแล้วนำไปตากแห้ง จะได้เก็บไว้ได้นานขึ้น!
จ้าวหลันจัดการผักป่าที่ไม่ได้กิน วางบนเสื่อผึ่งแดด
นางมองท้องฟ้าแล้วถามอย่างเป็นกังวลว่า “ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ของเจ้ากับท่านอาจารย์จะกลับมาเมื่อไร!”
หลี่หว่านชิงใช้ญาณกวาดมองไปยังตีนเขาที่อยู่ไกลออกไป เห็นเงาคนอยู่ราง ๆ
แต่คนเหล่านั้นอยู่นอกระยะ จึงมองไม่ชัดนัก!
นางนั่งลงข้างจ้าวหลัน ช่วยกันจัดผักป่าให้เป็นระเบียบ “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล พวกเขาน่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้!”
ตอนนั้นหลี่หว่านเสียวิ่งเข้ามา “ท่านแม่ เราต้มน้ำร้อนไว้ก่อนดีไหม เดี๋ยวค่อยทำกับข้าว!”
จ้าวหลันพยักหน้า “ได้ รอพวกท่านอาจารย์กลับมาก่อน ดูว่าพวกเขาล่าอะไรมา แล้วค่อยทำกับข้าว!
พวกเจ้าเอาแป้งแผ่นไปย่างก่อน”
หลี่หว่านเสียพยักหน้า “รู้แล้ว ท่านแม่!”
จากนั้นนางก็ไปต้มน้ำ
หลี่หว่านชิงขยับเข้าไปใกล้จ้าวหลันอย่างเงียบ ๆ แล้วกระซิบว่า “ท่านแม่ ข้าขุดโสมมาได้สองต้นในป่า
ต้นหนึ่งน่าจะมีอายุราว 200 ปี อีกต้นเล็กกว่าหน่อย แต่อายุก็เกิน 100 ปีแล้ว ข้าคิดว่าจะเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น
ไม่เอาออกไปขายแล้ว!”
จ้าวหลันจับมือหลี่หว่านชิงอย่างยินดี “โสมหรือ? จริงเหรอ ดีเลย ถ้าอยากเก็บไว้ก็เก็บไว้เถอะ!
อย่างไรเสียตอนนี้เราก็ยังไม่ต้องใช้เงิน!”
แม่เสือหวังหิ้วตะกร้าผักป่าเดินเข้ามา “น้องจ้าว ข้าจะเอาผักป่ามาตากบนเสื่อบ้านเจ้าด้วยนะ!”
จ้าวหลันยิ้มตอบ “พี่สะใภ้ชุ่ยฮวา ตากได้ตามสบาย จะเกรงใจข้าทำไม!”