หลี่หว่านชิงรีบวิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว จ้าวหลันกับคนอื่น ๆ ขุดผักป่ากันคนละตะกร้า จนผักป่าแถวนี้แทบถูกขุดไปหมดแล้ว!
พวกนางยังเก็บผลไม้ป่ามาได้อีกนิดหน่อย!
หลี่หว่านเหลียนเห็นหลี่หว่านชิงเดินมา ก็ประคองผลไม้ลูกเล็กสีดำไว้ในมือแล้ววิ่งเข้ามาหา “พี่รอง ผลไม้เปรี้ยว ๆ นี่ให้พี่กิน อร่อยมากเลย!”
หลี่หว่านชิงถามอย่างสงสัย “ผลไม้เปรี้ยว ๆ คืออะไรหรือ?”
นางหยิบขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่าเป็นผลโทงเทง “นี่คือผลโทงเทง!
ถ้ายังเขียวอยู่กินไม่ได้นะ มีพิษ!”
หลี่หว่านเหลียนเกาหัวแกรก ๆ ผลโทงเทงคืออะไรนางก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ อย่างไรก็อร่อย “พี่รองกินสิ ลูกสุกนี่อร่อย ส่วนลูกดิบพวกเรายังไม่เคยกิน!”
หลี่หว่านชิงหยิบใส่ปากสองสามลูก “รสเปรี้ยวอมหวาน อร่อยมาก!
ที่เหลือเจ้ากินเถอะ!”
หลี่หว่านเหลียนยิ้มตาหยีแล้วตอบ “ได้!”
หลี่หว่านชิงวางตะกร้าสะพายลง “มาชิมลูกแพร์เร็วเข้า ข้าเก็บมาจากข้างในตั้งเยอะ!”
เด็ก ๆ หลายคนพากันเข้ามาล้อม มองลูกแพร์ป่าที่มีอยู่เกือบเต็มตะกร้า หลี่ชิงเหอหยิบลูกหนึ่งขึ้นมากัด “อร่อยนะ แค่เปรี้ยวนิดหน่อย พวกเจ้ากินกันเร็ว!”
ทุกคนเดินเข้ามาหยิบไปคนละลูก หลี่หว่านเสียหยิบหลายลูกไปให้จ้าวหลันกับคนอื่น ๆ
เห็นพวกนางกินเสร็จแล้ว หลี่หว่านชิงก็สะพายตะกร้าขึ้น “ที่เหลือเก็บไว้ รออาจารย์ของพวกเจ้ากลับมากินด้วยกัน!”
พวกเขาเดินทางหนีภัยแล้งมาจนถึงตอนนี้ได้ 1 เดือนแล้ว ผักผลไม้สีเขียวหายไปจากอาหารนานแล้ว
แม้ในมิติของนางจะมีเมล็ดพันธุ์ แต่ก็ไม่มีวิธีเร่งให้มันโตเร็วขึ้น อีกทั้งนางก็อธิบายไม่ได้ว่าเมล็ดพันธุ์พวกนั้นมาจากไหน
จึงทำได้เพียงกินเหมือนคนอื่น ๆ ไม่มีผักสดกิน ได้แต่กินผักแห้ง!