คนที่เตรียมตัวหนีภัยแล้งต่างไปลงชื่อที่บ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกันตั้งแต่เช้า หมู่บ้านหลี่เจียมีทั้งหมด 30 ครัวเรือน คราวนี้มีเพียง 20 ครัวเรือนที่ยินดีออกเดินทางหนีภัยแล้งด้วยกัน
อีก 10 ครัวเรือนไม่อยากย้าย บ้างก็ไม่เชื่อว่าจะมีผู้ลี้ภัยมา บ้างก็อายุมากแล้วไม่อยากเดินทาง
พวกเขาให้ลูก ๆ ออกเดินทาง ส่วนคนแก่จะอยู่เฝ้าบ้าน หากวันหน้าอากาศดีขึ้น แต่ลูก ๆ ใช้ชีวิตข้างนอกไม่ไหว อย่างน้อยกลับมาก็ยังมีบ้านอยู่!
ผู้ใหญ่บ้านมองผู้คนเต็มลานแล้วถอนหายใจ “คนที่ไม่อยากไป ข้าก็ไม่บังคับ ส่วนคนที่ยินดีไป ข้าขอพูดให้ฟังสักหน่อย ต่อจากนี้พวกเราจะเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันระหว่างหนีภัยแล้ง
ต้องช่วยเหลือกัน มีเพียงใจที่สามัคคีเท่านั้นถึงจะเดินทางไปได้ไกล!
ทุกบ้านพยายามทำแผ่นแป้งให้มากหน่อย ตอนนี้อากาศร้อน แค่วางแผ่นแป้งไว้ข้างนอกครึ่งวันก็แห้งแล้ว
จะได้เก็บไว้กินได้นานขึ้น พรุ่งนี้พวกเราออกเดินทางตอนยามอิ๋น!
กลับไปเตรียมตัวกันเถอะ”
พอสิ้นเสียง ผู้คนในลานก็ทยอยกลับบ้าน
แม่เสือหวังเดินมาหาจ้าวหลัน “น้องจ้าวหลัน เตรียมของไปถึงไหนแล้ว?
เดี๋ยวกลับบ้านกับพี่นะ พี่ทำแผ่นแป้งไว้เยอะ เอาไปแบ่งบ้าง!”
จ้าวหลันส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก พี่สะใภ้ชุ่ยฮวา ฉันทำแผ่นแป้งไว้ตั้งเยอะแล้ว พอกินแน่นอน!”
แม่เสือหวังถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ “พอจริง ๆ หรือ?
อย่าเกรงใจพี่เลยนะ!”
“วางใจเถอะ พอจริง ๆ”
จ้าวหลันจูงนางเดินไปข้างหน้า “รีบกลับไปตรวจดูอีกทีเถอะ จะได้ไม่ลืมของที่ยังไม่ได้หยิบ!”
แม่เสือหวังพยักหน้า “ก็ได้! ถ้าระหว่างทางมีของกินไม่พอ ค่อยมาหาพี่เอาเพิ่มนะ!”
จ้าวหลันยิ้มพลางพยักหน้า “ได้เลย! ฉันไม่เกรงใจหรอก!”
เดินไปได้สักพัก ทั้งสองก็แยกย้ายกลับบ้าน