จ้าวหลันกับคนอื่น ๆ เพิ่งกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้วางข้าวของให้เรียบร้อย
ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูรั้วดังขึ้น!
หลี่ชิงเหอวิ่งไปเปิดประตู “ใครน่ะ?”
แม่เสือหวังยืนร้อนใจอยู่หน้าประตู ตอบกลับมาว่า “ชิงเหอ ข้าเอง รีบเปิดประตูเร็ว!”
หลี่ชิงเหอเพิ่งเปิดประตู แม่เสือหวังก็วิ่งเข้าไปในลานบ้านทันที “น้องจ้าวหลัน ช่วงสองสามวันนี้พวกเจ้าไปไหนกันมา?
ข้ามาหาหลายครั้งแล้ว แต่ที่บ้านพวกเจ้าก็ไม่มีใครเลย!”
จ้าวหลันเดินออกมาจากห้องครัว “พี่สะใภ้ชุ่ยฮวามาแล้วหรือ?
มีธุระอะไรกับข้าหรือเจ้าคะ?
ช่วงสองสามวันนี้พวกเราเข้าไปในตัวอำเภอ มีธุระนิดหน่อยน่ะ!”
แม่เสือหวังจับมือจ้าวหลันไว้ พลางกระซิบว่า “รู้หรือยังว่าผู้ประสบภัยกำลังจะมา?
ช่วงนี้หัวหน้าหมู่บ้านกับผู้อาวุโสตระกูลกำลังปรึกษากันว่าจะอพยพหนีภัยดีหรือไม่!
ปีนี้แล้งจัด พืชผลในนาก็ปลูกไม่ได้ ตอนนี้ยังมีผู้ประสบภัยเดินทางมาอีก
กลัวว่าพวกเขาจะมาแย่งชิงของในหมู่บ้าน เลยกำลังหารือกันว่าจะออกเดินทางล่วงหน้าดีไหม!
พวกเจ้าจะไปด้วยหรือเปล่า?”
จ้าวหลันพยักหน้า “พวกเราเพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน ยังไม่ทันได้ปรึกษากันเลย!
บ้านพี่จะไปหรือไม่?”
“เหล่าเกินบ้านข้าบอกว่าจะไปกับหัวหน้าหมู่บ้าน รอดูว่าพวกเขาจะว่ายังไง!”
หลี่หว่านชิงหยิบขนมถุงหนึ่งออกมาจากมิติ แล้วยื่นให้แม่เสือหวัง “ท่านอาสะใภ้ เอาขนมถุงนี้ไปให้เถียนเถียนกับน้อง ๆ กินเถอะ
ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะไปกับท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเหมือนกัน”
แม่เสือหวังไม่ได้เกรงใจ เพราะสองครอบครัวสนิทสนมกัน หากผลัดกันปฏิเสธไปมากลับจะทำให้ห่างเหินเสียเปล่า “ข้าขอบใจแทนเถียนเถียนด้วยนะ
พวกเจ้าเพิ่งกลับมา คงต้องจัดข้าวของกัน ข้ากลับก่อนดีกว่า