หลี่หว่านชิงรีบใช้พลังพิเศษผลักร่างหลี่จินเป่าให้เอียงไปด้านหนึ่งจนล้มลง
มีดฟืนหลุดจากมือ ปักลงบนพื้นว่างข้าง ๆ
หลี่หว่านชิงปรายตามองหลี่หว่านซิ่วอย่างเย็นชา สายตาราวกับกำลังมองคนตาย
ใบหน้าของนางซีดเผือด ร่างแข็งทื่อไปทั้งตัว
เรื่องที่เพิ่งทำเมื่อครู่ ถูกอีกฝ่ายเห็นเข้าแล้ว
สายตาเช่นนั้นทำให้นางรู้สึกราวกับตัวเองตายไปแล้ว
นางตกใจจนรีบยกมือกุมหัว ย่อตัวลงแล้วร้องลั่นว่า “อ๊า!...”
สองสามีภรรยาเศรษฐีหวังตกใจจนหลบไปตัวสั่นอยู่ตรงมุมห้องตั้งนานแล้ว
เด็กสาวคนนี้พอคลุ้มคลั่งขึ้นมา น่ากลัวยิ่งกว่าลูกชายของบ้านเขาเสียอีก
ลูกชายสุดที่รักของเขาแค่ทำร้ายเด็กสาวสามคน ไม่ทำร้ายพวกเขาหรอก
แต่คนนี้โจมตีไม่เลือกหน้าเลยนะ!
น่ากลัวเกินไปแล้ว
หลี่หว่านชิงแสร้งทำเป็นหมดแรง ร่างอ่อนปวกเปียกเอนล้มไปด้านหลัง
ตั้งแต่หลี่หว่านชิงฟันคน จ้าวหลันก็ยืนนิ่งตะลึงงัน
พอเห็นนางล้มลง จึงได้สติกลับมา
จ้าวหลันรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างนางไว้ พลางร้องเรียกอย่างร้อนใจว่า “หว่านชิง... หว่านชิง ฟื้นสิ อย่าทำให้แม่ตกใจนะ”
หลี่หว่านเหลียนก็วิ่งเข้ามา จับมือนางไว้ “พี่รอง ฟื้นสิ พี่เป็นอะไรไป?”
หลี่หว่านชิงค่อย ๆ แง้มตาขึ้นนิดหนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครมองมาทางนี้ จึงขยิบตาให้จ้าวหลัน
นางยิ้มเล็กน้อย จ้าวหลันเห็นแล้วชะงัก ก่อนจะรู้ว่าลูกสาวแกล้งทำเป็นหมดสติ
ท่าทางเมื่อครู่นี้ทำเอานางตกใจแทบตายจริง ๆ
นึกว่าลูกสาวคลุ้มคลั่งขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว
ตอนนั้นเอง หลี่ชิงเหอก็มาถึงหน้าประตูพร้อมกับผู้ใหญ่บ้านและสองสามีภรรยาหลี่เหล่าเกิน
หลี่ชิงเหอวิ่งเข้ามา เห็นแม่กำลังกอดหลี่หว่านชิงที่หมดสติอยู่