ผู้ใหญ่บ้านมองจดหมายด้วยความตื่นเต้น ก่อนถามอย่างยินดีว่า “นี่เป็นจดหมายลายมือท่านแม่ทัพใหญ่หยุนจริงหรือ?”
ท่านแม่ทัพใหญ่หยุนผู้นั้นคือหยุนชางเฟิง! แม่ทัพใหญ่ผู้เลื่องชื่อแห่งราชวงศ์ต้าจาว ไม่เคยพ่ายแพ้ในการทำศึกกับพวกชนเผ่าเถื่อนเลยสักครั้ง
จ้าวหลันพยักหน้า “เมื่อก่อนท่านแม่ของข้าเคยเป็นสาวใช้ประจำตัวพระสนมหยุน บนจดหมายฉบับนี้มีตราส่วนตัวของท่านแม่ทัพอยู่
หยกครึ่งชิ้นนี้เป็นของขวัญที่มารดาของท่านแม่ทัพหยุนมอบให้พระสนมหยุนก่อนสิ้นใจ
ส่วนอีกครึ่งยังอยู่กับพระสนมหยุนเพคะ”
ผู้ใหญ่บ้านแอบคิดในใจว่า มีสิ่งนี้แล้ว เรื่องหย่าขาดและตัดสัมพันธ์ก็จัดการง่ายขึ้น บ้านหลี่คงเสียหายหนักไม่น้อย หากมีสายสัมพันธ์เช่นนี้ ต่อไปน้องสามจะสอบเป็นซิ่วไฉได้อย่างมั่นคงแน่ เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ
เขาจึงพยักหน้าพูดว่า “ดี ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างยินยอมหย่าขาด ข้าก็จะเป็นผู้ตัดสินให้”
จากนั้นหันไปพูดกับหลี่เอ้อร์จู้ว่า “ในเมื่อเด็กๆ พวกนี้ก็ไม่อยากอยู่กับเจ้า เช่นนั้นก็ปล่อยพวกเขาไปเถอะ
ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังหนุ่ม ต่อไปแต่งงานใหม่ก็มีลูกได้อีก”
หลี่เอ้อร์จู้กำหมัดแน่น ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม เขาถามจ้าวหลันอย่างขุ่นเคืองว่า “เจ้ามีสายสัมพันธ์เช่นนี้ แต่กลับไม่เคยบอกพวกเราเลยสักครั้ง ยังเห็นพวกเราเป็นครอบครัวอยู่หรือไม่?”
จ้าวหลันหัวเราะเยาะ “ครอบครัวหรือ? ในสายตาของเจ้าหลี่เอ้อร์จู้ เคยเห็นแม่ลูกอย่างพวกข้าอยู่บ้างหรือ? ข้าแต่งเข้าบ้านหลี่ก็เพื่อทดแทนบุญคุณที่เจ้าช่วยชีวิตไว้ในปีนั้น
ข้าทำงานหนักรับใช้พวกเจ้าเหมือนวัวเหมือนม้า แล้วสิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร? คือการที่เจ้าทุบตีข้า คือการที่เจ้ารังเกียจหว่านชิงเพราะเห็นว่าเป็นคนโง่ คือพอเห็นชิงซงขาหัก เจ้าก็เปลี่ยนสีหน้าทันที มองเขาเป็นภาระ