ทุกคนนั่งลงในห้องโถงกลางบ้านเรียบร้อยแล้ว โจวจิ่งโม่จึงแนะนำว่า “ท่านน้าจ้าว นี่คือน้องชายของข้า โจวจิ่งซิว ปีนี้อายุ 10 ขวบแล้ว”
จ้าวหลันพยักหน้ายิ้ม “จิ่งซิวเป็นเด็กดี ที่บ้านมีพวกเจ้าพี่น้องสองคนหรือจ๊ะ”
โจวจิ่งซิวลุกขึ้นทำความเคารพแบบบัณฑิต “ท่านน้าจ้าว ที่บ้านมีพวกเราพี่น้องสองคนขอรับ ท่านพ่อท่านแม่เสียไปแล้วทั้งคู่”
จ้าวหลันรีบเอ่ยขอโทษ “ขอโทษนะจ๊ะ! น้าไม่รู้ ทำให้พวกเจ้าเสียใจแล้ว”
โจวจิ่งโม่โบกมือ “ท่านน้าจ้าวไม่ต้องใส่ใจหรอกขอรับ ไม่เป็นไร”
หลี่ชิงซงรีบเปลี่ยนเรื่อง “จิ่งซิว ข้าชื่อหลี่ชิงซง ปีนี้อายุ 13 เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชิงซงก็ได้”
จากนั้นเขาชี้ไปยังเด็ก ๆ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วแนะนำว่า “นี่คือน้องสาวคนรองของข้า หลี่หว่านชิง ปีนี้อายุ 11 เจ้าเรียกพี่หว่านชิงก็ได้
ส่วนสองคนนั้นเป็นฝาแฝด เด็กผู้ชายชื่อหลี่ชิงเหอ เด็กผู้หญิงชื่อหลี่หว่านเหลียน ทั้งคู่อายุ 5 ขวบ”
หลี่หว่านเหลียนยิ้มตาหยี “พี่จิ่งซิว สวัสดีค่ะ”
พี่ชายคนนี้หน้าตาหล่อจัง หล่อกว่าพี่ใหญ่กับพี่สามเสียอีก
โจวจิ่งซิวเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยสวมกระโปรงสีชมพูอ่อนเกล้าผมเป็นมวยสองข้าง กำลังยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ข้างริมฝีปากยังมีลักยิ้มตื้น ๆ สองข้าง
เด็กหญิงจ้องมองเขาตรง ๆ จนใบหูของเขาแดงก่ำ เขาพูดเสียงเบาว่า “น้องหว่าน...หว่านเหลียน สวัสดี”
พูดจบ ใบหน้าก็แดงตามไปด้วย
หลี่หว่านชิงเห็นแล้วก็หัวเราะ “น้องจิ่งซิวเขินแล้ว...”
โจวจิ่งซิวหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม รีบโต้ว่า “ไม่ได้เขินสักหน่อย พี่มองผิดแล้ว”
พูดจบก็วิ่งออกไป พลางบอกว่า “พวกท่านนั่งกันไปก่อน ข้าจะไปบ้านท่านลุงใหญ่ เรียกป้าสะใภ้ใหญ่มาทำอาหาร”